Het heeft enige tijd geduurd voordat ik zwanger werd (ongeveer 9 maanden), en in Maart 2005 zei ik tegen mijn man, toen nog vriend: Sjee, nu moet ik niet zwanger worden, anders krijgen we nog een kerstkindje ook! Op 4 mei 2005 bleek ik zwanger!!! YES!!! Wat een geluk! Mijn zwangerschap ging geweldig. Voelde me niet vaak ziek en straalde. De test van de huisarts, die van de verloskundige (echo) en van de pretecho kwamen allemaal uit om een andere datum. Ergens tussen 20 december en 5 januari! Uiteindelijk met de verloskundige 5 januari aangehouden...

het was donderdagnacht toen ik al 10 dagenover de uitgerekende datum wakker werd.
ik had voorweeen(wist ik toen nog niet)ze bleven om de 20 min komen.
Ik samen met mijn man onder de douche de weeen opvangen en toen hadden we er eigenlijk allebei heel veel zin in.we hadden zolang naar dit moment toegeleeft!onze eerste kindje en dan ook nog zoveel dagen overtijd.

om 6 uur s'ochtends pas de verloskundige gebeld,ik dacht zolaat mogelijk dan kan het alleen maar meevallen...

Ik deed de afwas maar ik voelde me een beetje raar. ik was al bijna 42 weken zwanger. De baby kwam maar niet maar ik voelde me nu toch wel erg vreemd maar niet dat ik het gevoel had alsof ik moest bevallen. Het is mn tweede kindje dus ik dacht dat weet ik toch wel. Ik vroeg mn vriend of hij mij even kon checken of hij kon voelen of het wat anders aanvoelde.

mn vriend zei dat het erg raar voelde dus belde hij de verloskundige ze kwam langs ook al lag ze te slapen. ik zei dr zal vast wel niks zijn maar gewoon even voor de zekerheid even kijken...

Op 29 juli 2008 ben ik uitgerekend van mijn 2e kindje. Mijn eerste was 5 dagen te vroeg dus sta ik ook dit keer een week te vroeg helemaal "start klaar". Maar er gebeurd niks. De uitgerekende datum verstrijkt en nog niks. Omdat ik, ondanks dat ik niet erg dik ben, toch wat minder leven voel krijg ik een paar keer in het ziekenhuis een ctg. Een week overtijd probeert een arts mij te strippen. Dit zou, juist bij een tweede bevalling, net het verschil kunnen maken. Maar het strippen lukt niet, er is niet het kleinste beetje ontsluiting...

In mijn verlof ging het steeds minder. De hele zwangerschap geen klachten gehad, op een verhoogde bloeddruk na, maar die kon de gynaecoloog mooi op peil houden met medicijnen. Geen vuiltje aan de lucht dus. Maar in de 37ste week bleek mijn bloeddruk ondanks de medicatie toch weer te stijgen. Op naar een ctg, alles gelukkig prima in orde met ons kleintje dus weer lekker naar huis.

Wel ben ik vanaf dat moment twee weken lang om de twee dagen in het ziekenhuis op controle geweest. Mijn koffertje, het fototoestel en de videocamera lagen al achterin de auto voor het geval dat ze me daar wilden houden...

Vrijdagavond kwam mijn man thuis. Ik had die dag wat minder getrappel gevoeld dan gebruikelijk en dubde over het bellen van de verloskundige. Uiteindelijk toch maar gedaan en even langsgeweest om naar het hartje te luisteren. De verloskundige kon niks bijzonders ontdekken maar voor de zekerheid werden we toch doorgestuurd naar het ziekenhuis voor een ctg. Daar heb ik vier uur aan gelegen tot half twee 's nachts. Toen werd gezegd dat het 'niet slecht ging'maar ook niet heel goed en dat ik beter daar kon blijven...

De bevalling van Patricia en de geboorte van Tim 21 maart 2001

Dinsdag 20 maart moet ik op controle komen bij de gynaecoloog. Ik ben dan bijna 39 weken zwanger. Alles is goed en als de gynaecoloog kijkt of ik al ontsluiting heb blijkt dat ik al 2 cm heb zonder dat ik daar iets van gemerkt heb. Als blijkt dat ik de kleine niet goed voel, wordt er een ctg en dergelijke gemaakt om de kleine te controleren. Helaas was hij toen al eigenwijs en de harttonen waren te gelijk (normaal zit er verschil in) en dit was niet goed...

Op 3 april was mijn moeder bij mij om de ramen te lappen en samen het huis even te doen. We waren lekker bezig en op een gegeven moment voelde ik wel steeds een hele lichte kramp. Zo\'n gevoel alsof je ongesteld moet worden. Aangezien ik nog 2,5 week moest tot de uitgerekende datum ging ik er vanuit dat het indalingsweeën waren.

Rond 4 uur ging mijn moeder naar huis en ze maakte nog de grap dat de baby vanavond niet kon komen omdat ze moest trainen. Ik ging koken en rond 6 uur kwam mijn vriend thuis en hebben we gegeten...

Ik heb werkelijk genoten van mijn zwangerschap.
Ondanks de slapeloze nachten van door mijn bekken en de enorme vocht vasthouding was ik niet van de roze wolk af te slaan.
Mijn werk in de zorg heb ik ook tot een week voor mijn verlof vol kunnen houden.

Ik was uitgerekend op 22 december en keek ook wel heel erg uit naar die data. Toch spannend zo rond de kertdagen en veel verjaardagen die maand. Uiteindelijk heb ik die data voorbij gelopen en begonnen de eerste weeën precies een week later op de 29ste...

Daphne is nu een jaar oud, tijd om alles eens even van me af te schrijven!

Ik heb mijn hele zwangerschap nergens last van gehad, ik was zelfs nog geen seconde misselijk geweest.
Tijdens de controle bij de verloskundige met bijna 30 weken, had zij het vermoeden dat ik misschien zwangerschapsvergiftiging had en moest ik dezelfde dag nog naar het ziekenhuis.
Daar bleek dit gelukkig niet zo te zijn en ze zouden alleen de baby nog even opmeten.
Toen bleek dat de baby al 4 weken in groei achterliep, paniek!!
De doorbloeding van mijn placenta was niet goed, de baby kreeg nauwelijks nog iets binnen...

5 april was de uitgerekende datum, een dag na de verjaardag van mijn oudste dochter, Loïs. Omdat Loïs 8 jaar geleden 2,5 week te vroeg was had ik ergens wel verwacht en ook stiekem gehoopt dat ook deze baby zich wat vroeger aan zou dienen, maar nee hoor. De verjaardag van zijn zus ging voorbij en ook de uitgerekende datum ging zonder enig teken van een zich aandienende bevalling voorbij. Wat een teleurstelling. Ik had al hele visioenen in mijn hoofd van inleidingen en een bevalling in het ziekenhuis...

Mijn zwangerschap ging bepaald niet over rozen. Geen roze wolk waar iedereen het steeds maar over heeft. Mijn vriend en ik probeerden al vanaf ik 21jr was en hij 26jr om een kindje te krijgen.

Toen het na een jaar niet lukte zijn wij naar de huisarts gestapt. Die heeft ons toen doorverwezen naar een gynaecoloog in het ziekehuis. Na vele gesprekken en onderzoeken werd geconstateerd dat ik geen eisprong had en dus niet op een natuurlijke wijze zwanger zou kunnen worden. Ik kreeg Clomid voorgeschreven, een medicijn dat de de eicellen vergroot en zo heb je toch een kans op zwangerschap...

De bevalling van Riekie en de geboorte van Isa 29 april 2003

Mijn babytje lag al zolang als we maar weten in een stuit. Dus werd ik met 36 weken doorgestuurd naar een gynaecoloog.Helaas kon er niet gedraaid worden, omdat de placenta aan de buikwand lag. Er werd een datum afgesproken voor een geplande keizersnede met 38,1 weken. Vrijdag 25 april nog voor controle, maar er zijn geen tekenen dat er natuurlijk iets gaat beginnen voor aankomende dinsdag en de baby ligt nog steeds super in een stuit...

De bevalling van Yvonne, en de geboorte van Demi 16 september 2003

Ruim een week na de uitgerekende datum plas ik om half zes 's ochtends in mijn bed. Het blijkt vruchtwater te zijn. Ik krijg een beetje kramp in mijn buik, maar het komt en het gaat weer. Om half tien bel ik de verloskundige omdat de weeën nu wat frequenter komen. Een half uur later staat ze voor mijn deur. Ze toucheert me en zegt dat ik vijf centimeter ontsluiting heb. Ze zou na twee uur weer komen kijken, maar de weeën worden steeds heftiger...

09-02-2010

'S avonds ging mijn man even kijken of ik al misschien wat ontsluiting had. Maar nee, hij zag niets. Het kon in onze ogen ook nog niet, want ik was vroeg, nog maar 38 weken. Maar elke avond keken we even heerlijk op bed of er misschien al iets te zien was.
Na de controle doken we lekker het bed in en sliepen we allebei binnen 10 minuten. Om half twee werd ik wakker en had ik het gevoel dat ik hoog nodig naar de wc moest, iets wat ik 's nachts bijna nóóit had...

Op zondagavond om 12.00 uur voel ik iets knappen in mijn buik. Zouden dat de vliezen zijn? Ik was pas over twee weken uitgerekend. Ik ben naar het toilet gegaan en heb wat opgevangen om te kijken of het helder was. Daarna hebben we de verloskundige gebeld. Zij kwam gelijk en heeft het vruchtwater gecontroleerd. Ze heeft me niet getoucheerd want dat vond ze nog te vroeg. Als de weeën om de vijf minuten kwamen moest ik maar weer even bellen. Want ik wilde graag in het ziekenhuis bevallen.

De weeën kwamen steeds sneller achter elkaar ongeveer om de minuut...

Zwanger na lang proberen!! Jee wat waren wij gelukkig zeg. uitgetelde datum 4 okt 2006.

4 okt 2006 07:30 ik stap uit bed en denk he ik plas in mijn broek, maar toch het voelde anders. ik weer in bed en met dezelfde beweging weer uit bed gestapt en ja hoor ik verlies weer vocht.

Ik stuur mijn man een berichtje, de tekst IK LEK.
geen reactie(hij is de kalveren aan het voeren in de stal en zal wel druk zijn).
dan maar berichtje met de volgende tekst KOFFIE STAAT KLAAR. nog geen 2 minuten later staat hij binnen voor een bak koffie...

29-05-2004 (zaterdag) De uitgerekende datum! Zou het dan vandaag… S’middags toch wat meer krampen, Jan moest gaan darten en belde steeds met de mobiele telefoon hoe het ging, het waren nog steeds maar wat voorweeën.

Tegen acht uur was Jan thuis en toen begon er steeds meer regelmaat in te komen. Uiteindelijk hebben we om 23 uur 30 de verloskundige gebeld die rond 0 uur bij ons was. Ik had nog geen ontsluiting, alleen de baarmoedermond was verstreken. We moesten maar gewoon naar bed gaan en nog proberen wat te slapen en dan konden we tegen 9 uur bellen naar de verloskundige hoe de nacht gegaan was en dan zou ze tegen de middag nog wel eens langskomen...

De bevalling van Gertie en de geboorte van Timo 26 december 1988.

Ik ben kraamverzorgster, en heb dus al heel wat bevallingen meegemaakt. Toen ik zelf zwanger was, dacht ik dan ook: ik heb al zoveel gezien, dit doe ik wel even. Zo erg kan het niet zijn.

Mijn bevalling begon, en toen de verloskundige kwam, had ik vijf centimeter ontsluiting. Het leek er goed uit te zien, maar helaas bleef de ontsluiting op vijf centimeter hangen; meer werd het niet. Na een paar dagen (ik was inmiddels helemaal uitgeput) besloot de verloskundige me naar het ziekenhuis te sturen...

ik was 39weken toen het gerommel begon maar zetten niet door dus ik aan de vrlk gevraagt wat kan het zijn niks gewoon oefnweeen ik wist dat het geen oefenweeen waren maar ja ik zondag 5oktober lekker dingen gedaan en maandag 6oktober nog niks. in de middag boodschappen gedaan en was nog niks aan de hand. midden in de nacht op 7oktober begon het ik werd wakker van buikkrampen maar die werden binnen een half uur hel erg ik de vrlk gebeld en gezegt dat ht zo ver is en ze wou weten hoeveel tijd er tussen zat en er zat nog 2min tussen...

zaterdag 17:00

Het begon allemaal de dag van te voren, ik was er heilig van overtuigd dat ik moest bevallen,ik voelde namelijk lichte steken in mijn onderbuik. mijn moeder belde de verloskundige, het was nogal vaak achter elkaar en het hield aan. de verloskundige kwam langs en ze ging controleren. ze zei dat ik geen weeën had en dat het nog wel een week kon duren,de pijn hoefte volgens haar ook niet weg te gaan en er zou nog heel wat moeten gebeuren voordat de bevalling plaats zou vinden...

Ik was op 7 mei 2008 uitgerekend. Maar Dylan besloot toch later te komen. Maar laat ik bij het begin beginnen. Ik was al een week aan het sukkelen met krampjes en steken. echt van die ongesteldheidskrampen. mijn moeder natuurlijk dat is het begin dat is het begin!! jaja, dacht ik, ik had het al behoorlijk gehad, die onwijze buik zat giga in de weg, de laatste loodjes waren met recht echt het zwaarst! in de nacht van 9 mei nouja nacht rond een uur of 5 sochtends, kreeg ik krampen, ik dacht nog jesus mag ik gewoon effe slapen ja, die krampen zetten toch niet door( liep er inmiddels natuurlijk al een week mee!) maar toen voelde dit toch anders...

De bevalling van Manon en de geboorte van Jasmijn 23 april 2004

Ik was op 14 april uitgerekend en ik was het al behoorlijk zat, die dikke buik zit op een gegeven moment toch wel erg in de weg. Op vrijdag 23 april word ik s'nachts wakker omdat ik me niet lekker voel, een beetje kramp in mijn buik. Ik probeer weer wat te gaan slapen maar dat lukt niet omdat ik toch een beetje de kriebels heb. Ik besluit om maar uit bed te gaan en even te gaan plassen, maar in plaats van plassen komt er allemaal vruchtwater uit...

Ik heb opzich een prima zwangerschap gehad, met wat ongemakkelijke kwaaltjes als
Obstipatie en flinke pijnlijke ribben. De laatste weken van mijn zwangerschap had ik al vaak oefenweeen,
Maar daar bleef het ook bij. Zo kwam het dat ik op maandag geen aandacht schonk aan die vage menstruatie
Buikpijn, er zat ook geen regelmaat in en die ochtend op controle bij de verloskundige was er ook nik
Aan de hand. Die avond ging ik ook gewoon naar bed met de gedachte;dit gaat wel weer over.
Maar slapen kon ik niet en om 3...

De bevalling van Nathalie en de geboorte van Milan 21 maart 2001

Ik was ruim 41 weken zwanger, en het was een hittegolf in Nederland, ik hield het niet meer uit, dus besloot de Gynaecoloog om mij in te lijden op 07-08-2003. Nou ik heb slecht geslapen natuurlijk ''s nachts, en was om half 7 al op van de zenuwen, ik was zo bang dat het druk zou zijn op de verloskamers en ik dus niet zou mogen komen. Nou dat kwart over 7 leek nog uren te duren ... 7.10 dacht ik a me hoela ik bel gewoon dan ben ik vast de 1e beller...

42 weken zwanger en nog steeds geen actie in m'n buik. De vk heeft al geprobeerd te strippen maar het heeftniet geholpen. Nou, tijdens 42 weken moest ik om de twee dagen naar het ziekenhuis voor CTG.

En dan eindelijk de 2e keer dat ik terug kwam, vertrouwde ze het niet en vonden ze het maar eens tijd dat ik ging bevallen. Inmiddels was ik al 42 weken en 5 dagen. Ze zouden me de volgende ochtend inleiden dus moest ik blijven in het ziekenhuis. Hele nacht nauwlijks geslapen om zes uur stond ik al onder de douche en ben ik nog even lekker gaan liggen...

De uitgerekende datum ging voorbij en ook daarna bleef het een aantal dagen stil. Drie dagen 'over tijd' besloot ik een lange wandeling te maken. Op de terugweg, kon ik bijna niet meer lopen van de rugpijn. Mijn moeder zei dat de wandeling effect had en dat de weeen op gang kwamen. Het was toen 15:00 's middags. Toen mijn man 's avonds rond 18:00 naast mij op de bank zat, merkte hij op dat het nu echt begonnen was. Ik kreunde de weeen weg. Hij ging nog even proberen te slapen, omdat we een lange nacht verwachtten...

het was 3 uur in de nacht en ik voelde een hele heftige kramp in me buik.Het duurde maar heel eventjes een minuutje ongeveer.toen besloot ik verder te gaan slapen.Om 7 uur in de ochtend kreeg ik krampen in me buik,ik dacht nou dit moet me weeen zijn,ben ook heel eventjes naar de wc gegaan en ja hoor slijmprop.

Ik heb om 9 uur naar de verloskundige gebeld die,ze zou om 10 uur fflangs komen.Ik had maar 3 cm ontsluiting.Toen heb ik me moeder gebeld en is ze helemaal uit spijkenisse gekomen naaar Amsterdam...

Hallo allemaal.
Ik ben Indie (16) en dit is mijn bevallingsverhaal ;)

12 december 2010.

Ik word om een uur of half 5 's nachts wakker van lichte krampen in mijn buik. Ik maak mijn vriend wakker en vertel dit.
We besluiten er nog even tegen aan te kijken en proberen verder te slapen.
Dit lukt mij natuurlijk niet meer. Ik ben snel onder de douch gestapt en daarna naar beneden gegaan.
Eenmaal beneden voel ik opeens iets nats...
Mijn vliezen zijn gebroken...

Op 15 augustus 2004 was ik uitgerekend. Zelf was ik er mijn hele zwangerschap van overtuigd dat ik te vroeg zou bevallen. Maar helaas het werd de 15e en nog steeds geen baby. Op 27 augustus moest ik voor de laatste keer naar de verloskundige. De dag erna zou ze me komen strippen, in de hoop dat de bevalling zo op gang zou komen. Maar helaas geen resultaat. Dus moest ik de dag erna naar het ziekenhuis.

Hier moest ik een echo maken en aan de CT- scan. Alles ging goed met de baby. Daarom moest ik de dag erna weer terug komen voor een CT- scan...

De bevalling van Angela en de geboorte van haar tweede zoontje Bastiaan op 13 mei 2004. Ik ben Angela, de mama van Florian (geboren op 13 februari 2000). Ik heb het bevallingsverhaal van Florian reeds op deze site gezet en beloofd met een nieuw verhaal te komen als ik opnieuw bevallen was.

Nu is het dan zover.Ik was uitgerekend op 10 mei 2004.Op 13 mei om 04.00 uur in de ochtend begon ik wat buikkrampen te krijgen. Om 06.00 uur ben ik uit bed gegaan om mijn man niet wakker te maken. Toen om 07...

Het was 24 november mijn uitgerekende datum, toen ik rond 11:OO weeen kreeg.
Ik was op dat moment aan het winkelen samen met een vriendin. Ik ging ervan uit dat het nog oefenweeen waren, want wie bevalt er nou op de uitgrekende datum.

Nadat ik thuis was gekomen ben ik nog even mijn bed ingegaan. Ik heb een uurtje geslapen. Ben daarna gaan opruimen en tegen etenstijd ben ik begonnen met koken.
Af en toe een behoorlijke pijnscheut(ik had nog steeds niks door).

Na het eten om 19:00 vraag ik aan mijn man toch maar eens te noteren wanneer ik nou die pijn heb...

De bevalling van Sandra en de geboorte van Zoë 21 februari 2003

Ik ben Sandra en was 22 jaar toen Zoë geboren werd op 21-02-03. Ik was al 42 weken en zou vrijdag naar de gynaecoloog moeten. Donderdag avond om 18.05 braken mijn vliezen, ik voelde verder nog niets. (wel erg spannend allemaal) Rond 22.00 begon ik weeën te krijgen. Ze kwamen gelijk om de 5 minuten en hielden ongeveer 40 tot 60 seconden aan. Ik ben onder de douche gaan staan, dit ging goed, voelde geen pijn...

Op maandag 22 februari moest ik om 10.45 uur in het ziekenhuis zijn voor CTG, bloedprikken enz. Ik was toen 40 weken + 1 dag.
Na dit gedaan te hebben mochten we door naar de gynaecoloog. De gynaecoloog vond het een saaie ctg en dit hield in dat ze het niet meer zo naar haar zijn had in mijn buik. Gelijk werd er een afspraak gemaakt voor inleiding voor de volgende dag in het ziekenhuis. We moesten naar een andere locatie want mijn ziekenhuis had voor die week een inleidverbod vanwege personele gebreke ivm de februarivakantie...

Daar ben ik dan eindelijk, na een niet al te leuke zwangerschap maar wel een mooie bevalling. Ik zal het allemaal aan jullie vertellen hoe het begon. Mijn mama die was de week voor 27 februari al een paar keer naar het ziekenhuis geweest omdat het al aardig begon te rommelen. Maar elke keer was het niks geen ontsluiting of wat ook maar.

Op 26 februari zat mijn moeder zoals gewoonlijk met een paar meiden van het prikbord te chatten en toen zei ze dat ze weer wat harde buiken had maar niks verontrustends...

De bevalling van Sylvia en de geboorte van Jarno 12 maart 2003

Op dinsdag 11 maart had ik om 18.00 uur het gevoel dat er iets knapte, ik dacht zouden het mijn vliezen zijn? Ik was inmiddels 39 weken zwanger en had een aantal weken eerder mijn slijmprop al verloren. Omdat ik ter controle regelmatig een ctg had moeten laten maken van de baby, hij bewoog steeds minder, belde ik de verloskundige. Op haar advies moest ik toch eventjes naar het ziekenhuis voor een ctg en een onderzoek. Na de hele avond samen met mijn vriend in het ziekenhuis te hebben gezeten concludeerde ze dat mijn vliezen niet gebroken waren...

Op vrijdag 12 december 2003 zat ik achter de pc, op de babypagina nota bene en voelde ineens wat nattigheid van onderen. Omdat ik tijdens de zwangerschap wat last had van incontinentie drong er niet echt iets door. Verbandje verwisseld en verder gaan. Maar het bleef lopen dus.... ja hoor vliezen gebroken.

Ziekenhuis gebeld, we moesten even langs voor een CTG. Alles was goed en we werden weer naar huis gestuurd omdat er geen weeën waren. Als er na 24 uur nog niks was moesten we terug komen...

Met mijn eerste zoon was ik 41.5 weken zwanger. Ik ging er dus al vanuit dat ik met de tweede ook langer dan 40 weken zwanger zou zijn. Ergens hoopte ik van niet, omdat ik erg last had van mijn bekken. Met 40.3 weken zwanger te zijn geweest werd ik op zaterdagochtend 31 oktober om 09.30 uur wakker. Ik merkte dat ik naar de wc moest en ging dus heen. Ik kwam weer terug op de slaapkamer om mij aan te kleden, en het was net of ik een klein beetje in mijn broek plaste. Ik dacht dat het een vergissing was en trok dus droog ondergoed aan...

Eindelijk was ik zwanger. Na een ivf poging, de eerste! Ik kon niet op de normale manier zwanger worden want ik heb slechte eicellen. Wat waren we blij!! Ik bleef onder behandeling van een gynaecoloog want dat vond ik veilig en er waren wat risico's aan de bevalling hadden ze verteld. Ik zou dus ook in het ziekenhuis bevallen. Ik was in het ziekenhuis in Roosendaal maar op t laatst wilde ik toch naar Bergen Op Zoom want dat was dichterbij. Hier gingen ze de uitgerekende datum nog eens berekenen...

Op 11 augustus 2006 lagen we net in bed toen ik opeens het idee had dat ik in mijn bed plaste. Ik schoot mijn bed uit (voor zover dat nog kon met bijna 37 weken zwanger)om naar de wc te gaan maar kon het niet tegen houden. Hmm mischien toch vruchtwater dan? Voor de zekerheid het ziekenhuis gebeld en we moesten komen. Ik mocht niet meer thuis bevallen want Senna lag in een stuit(vanaf dag 1 al) en kon niet gedraaid worden ivm weinig vruchtwater. Wij 's avonds laat nog naar het ziekenuis en moest op en matje liggen...

Na een rustige zwangerschap van 40 weken en 2 dagen begonnen de eerste weeën op een mooie maandag in augustus (half 7 's ochtends). Om een uur of half elf werden ze heftiger, dus de verloskundige gebeld. Op het moment dat ze vraagt of ik de slijmprop al ben verloren breken mijn vliezen: ze kwam meteen even kijken. Ze verwachtte mij alleen even gerust te moeten stellen, het was immers de eerste en dan loopt het niet zo'n vaart........... Dus wel. Om elf uurwas ze er en is na vijf minuten weer vertrokken om een briefje op de praktijkdeur te doen...

Hoi hoi, Hier mijn bevallingsverhaal en ervaring. 4 mei 2008 om 01.45 uur begon de eerste wee! Die tijd zal ik waarschijnlijk nooit meer vergeten. Als ik nu terug denk, denk ik dat ik om rond half 2 ook iets voelde. Maar dat staat me héééél vaag bij. Om 1.45 uur liep ik dus naar de wc omdat ik dacht dat ik weer buikkrampen had. Dat heb ik bijna iedere dag al jaren lang, dus niets nieuws. Maar al snel bleek dat het geen buikkrampen waren, maar weeën. Ik heb gelijk mjn partner geroepen en die stond binnen 2 seconden voor mijn neus haha...

Ik was 35 weken zwanger en op een dag voelde ik mijn kindje niet bewegen. Ik dacht eerst nog ik heb het vandaag zo gezellig gehad dat ik er niet op heb gelet.
De volgende dag voelde ik nog steeds niks, maar ik had het hele huis schoongemaakt en ik dacht ik ben vast te druk geweest hij meld zich vanavond wel weer, maar niet dus. Dus toen heb ik aan mijn man verteld dat ik onze baby niet voelde bewegen. Hij zei: nou als je het niet vertrouwd moet je morgen even bellen.

Mijn man moest de volgende ochtend al om 06:00 uur voor zijn werk naar Duitsland en hij zou daar een nacht blijven (hij is beroepsmilitair) toen hij weg ging kon ik niet meer slapen...

Mijn uitgerekende datum was 18 september en ik zat met smart te wachten op de eerste weeën. De zwangerschap was prima verlopen, al was ik wel ontzettend moe en was de zomer lang en erg heet. Zaterdagmorgen 20 september om 10.00 verloor ik wat vruchtwater, ik belde de verloskundige.

Het wachten was op de weeën, verder kon ze niks voor me doen. Het vruchtwater liep er de hele dag een beetje uit, maar de weeën kwamen maar niet. ''s Avonds belde de verloskundige op dat ze een afspraak had gemaakt in het ziekenhuis om zondagmorgen 21 september ingeleid te worden...

De bevalling van Wendy en de geboorte van Eryn 18 april 2003

Op woensdag 16-04-2003 braken om 23.50 mijn vliezen, ik dacht nu gaat het gebeuren , maar natuurlijk niet, dat duurt nog wel even hihi. Ik kreeg weeën maar niet zulke sterke. Om de 10 minuten of zo. Mijn moeder kwam over uit Dronten midden in de nacht om 2.30. Ze kwamen sterker maar zwakten toen weer af. Mijn vriend ging nog even slapen en mijn ma ook. Ik wilde ook even slapen maar dat ging niet meer ik was te zenuwachtig, dus spookte ik tot 6...

Op zaterdag 6 maart ’10 om half 7 braken m’n vliezen. Ik zat gewoon rustig op de bank en voelde een ‘knak’. Ik ging naar de wc en veegde wat roze af. Toen wist ik dat het ging beginnen. Ik liep naar boven om een onderbroek te pakken waar ik maandverband in kon doen en onderweg naar beneden liep het vruchtwater zo langs m’n benen.
Ik schrok toch best wel, nu ging het dan echt gebeuren! In de zenuwen belde ik de verloskamers om te melden dat m’n vliezen waren gebroken. Ze zeiden dat ik rustig moest afwachten tot het door zou zetten en dan terug moest bellen...

Het was eind maart. ik moest weer naar het ziekenhuis voor een ctg.. we liepen al een lange tijd in het ziekenhuis er was ons namelijk verteld dat ons kleine manetje veel ste klein zou zijn.. achter af was dit dus niet het geval. Ik liep al vanaf week 30 met voorweeen .. om gek van te worden..

We gingen naar het ziekenhuis om een ctg scan te gaan doen.. me vriend mee en ja hoor we kregen het nieuws te horen als de kleine zich niet snel meld dan word je ingeleid. met 37 weken baalde de gynacoloog er al van dat de kleine zich nog niet aan het melden was...

Toen ik 7 maanden zwanger was verhuisden mijn man Marco & Ik naar zijn geboorte land Italië. Ongeveer 2 weken later gingen we nog wat spullen bekijken en kopen voor ons nieuwe huisje, en je raad het al midden op straat braken mijn vliezen. Met spoed werden we naar het ziekenhuis gebracht en eenmaal daar had ik al 7 centimeter ontsluiting, na een half uurtje kreeg ik persdrang, dus mocht ik langzaam gaan persen.

1 uur later was onze dochter daar; Gabriëlla Damiana Mea Rosi...

De bevalling van Esther en de geboorte van Noa 6 juli 2003.

Om zeven uur ''s avonds zit ik voor de televisie, als plotseling mijn vliezen breken. Ik ben eerst gaan controleren of het water helder was. En dat was het. Ik bel de verloskundige om te vragen wat we nu moeten doen. Ze zegt dat ik gewoon moet wachten tot de weeën beginnen. Ik wilde graag thuis bevallen.

Om twee uur s''nachts beginnen de weeën, dus van slapen komt niet zo veel. Inmiddels zijn de weeën al behoorlijk sterk ze komen alleen nog maar om het kwartier...

Ik was uitgerekend op 9 juni 2001, maar 3 weken daarvoor had ik al heftige voorweeën. Zo erg dat we allemaal dachten dat de bevalling begonnen was. Dit keer zou ik thuis gaan bevallen. Bij Veronica, mijn oudste, ben ik in het ziekenhuis bevallen, met precies 37 weken. De vliezen waren toen gebroken, maar ik kreeg geen weeën binnen de 24 uur, dus met infuus opgewekt.

Uiteindelijk kwam de vacuümpomp er aan te pas. Ze was zwaar: 4070 gram. Dit keer had ik met 37 weken al ontsluiting, 3 cm om precies te zijn...

Stort bevalling van wouter, 56 cm en precies 7 pond. Na nachten voor weeën lijkt t 26-3-2004 dan echt te beginnen om 11 uur komt de eerste wee. Ik herken het van mijn vorige bevalling...die duurde 3 dagen...Dus ik dacht dat kan nog wel even duren.

Maar gelijk kwamen e weeën om e 5 minuten...en gezellie met mijn man thee en koekjes gegeten en samen een wee weggepuft. Dit lijkt sneller te gaan..Om 12 uur toch verloskundige gebeld omdat ik een uur lang weeën had om de 5 minuten...

23 augustus was ik 38 weken en 4 dagen zwanger.Ik lag in bed en voelde me niet lekker. Ik had weeen. Ik maakte mijn man wakker en zei dat ik weeen had. Hij belde de verloskundige. Ik ging douchen, dat luchtte wel wat op. Maar toen ik eenmaal op de autostoel zat begonnen de weeen erger te worden.


Toen ik in het ziekenhuis kwam braken de vliezen bijna meteen. Ik had ik 6 centimeter ontsluiting. Ik zou nog moeten wachten voordat ik mocht persen.
Toen voelde de verloskundige nog één keer hoeveel ontsluiting ik had, 10 centimeter...

Op Paaszondag 15 april 2001 was ik 41 weken en 3 dagen ver, en toen om 20 uur was het ineens zo ver, ik kreeg ineens buikkrampen, ojee dacht ik, ik moet naar de wc. Nog niet eens erbij nadenkend dat dit weeën konden zijn.

Maar deze krampen bleven maar duren, dacht nog steeds niet dit is het, nu gaat het gebeuren, ik had zoiets van oké zal wel een oefenwee zijn, die had ik namelijk nog niet gehad. Ik was op bezoek bij mijn vader in het ziekenhuis met mijn moeder en vriend, en die begonnen toch ook wel iets in de gaten te krijgen, ik zat te draaien op mijn stoel, maar aangezien ik bang was voor de bevalling, had ik zoiets van oké als ik niks zeg gebeurt het ook niet...

Op vrijdagochtend 16-04-2010: Na een vlekkeloze zwangerschap, rond acht uur begonnen bij Yuanita de weeën. Ze heeft gauw Leandra gebeld om haar op de hoogte te stellen, Leandra gaf nog aan dat ze de verloskundige kon bellen, maar niet veel later.. braken haar vliezen. Opnieuw contact gehad met Leandra en dus aangegeven dat ze naar huis moest komen omdat de vliezen gebroken waren.. Daarna is de verloskundige gebeld, deze zou in de loop van de middag komen omdat ze met een andere bevalling bezig was...

Vrijdagavond begon het een beetje. Maar verder geen aandacht aan geschonken want ik had wel vaker krampjes. Zaterdagochtend om 7.45 uur wakker door enorme pijn aan mijn heup. Mijn man vraagt of het door de baby komt. Nee denk het niet. Blijf nog ff liggen op mijn rug maar het gaat niet over dus om 8 uur van bed. Plotseling enorme drang om de spiegels van de slaapkamer schoon te maken. Mijn man kijkt vreemd. “Doe jij ineens vreemd. Wat heb jij?” Geen idee, maar die spiegels moeten NU schoon...

Het was een rare gebeurtenis ik geloofde ook niet dat ik snel ging bevallen. Ik was 38 weken en 4 dagen..zoals de verloskundige het zei: Je eerste kind komt meestal rond de 40ste week. Ik had het inmiddels wel gezien voor mij was het genoeg geweest...19 april 01.00 uur begin ik krampen te krijgen. Ik denk zullen wel voorweeen zijn want zo een pijn deden ze niet maar ik heb er ook niet opgelet ze kwamen wel regelmatig..Ik kreeg ook geen slaap..had echt niks door..Om 10.00 uur 20 april sochtends denk ik nou ik neem maar een warme douche want dat had ik gelezen dat het verzacht...

Al de hele week heb ik n beetje hoofdpijn, maar heb geen zin hier iets van te melden, anders moeten we weer naar t ziekenhuis... Met 37 wkn controle in t ziekenhuis: ik zit met een zonnebril op in de wachtkamer, die verrekte hoofdpijn ook! Een van de verpleegsters ziet dit en komt mijn bloeddruk opmeten, die is veel te hoog en ik wordt meteen opgenomen op de afdeling. Voel me eigenlijk niet echt ziek.e Die nacht wordt ik wakker met bonkende hoofdpijn en voel me niet lekker. Ik vraag een paracetamol en weer wordt mijn bloeddruk gemeten: veel te hoog, er breekt paniek uit en voor ik het weet lig ik op de verloskamers aan drie infusen, een bloeddrukmeter, een ct etc...

ik moest op 4 november naar het ziekenhuis voor controles want ik was al 42 weken op maandag 7november werd ik ingeleid en heb hele dag rond gelopen en het hielp niet
op 8november om 7.30 brak ik mijn vliezen en ik voelde net of ik in mijn broek geplast had toen de verpleging kwam was het inmiddels 8uur ze gingen mijn bed verschonen maar ik kreeg het gevoel dat ik maar gelijk naar de verloskamers moest gaan. ik liep dus alleen er heen. om 10 uur werden de weeen heviger maar als ik stond ging het wel maar ik moest op het bed gaan liggen inverband met de cm hoeveel cm ik was weet ik even niet meer maar om 12uur kwamen ze weer kijken en was al 10cm maar helaas ik mocht niet persen want de gyno...

3 mei was ik uitgerekent, maar mijn twee andere dochters waren er al voor de uitgerekende datum. dus dacht dat dat nu ook wel zou gebeuren. ook hoopte ik maar steeds op een thuisbevalling want bij die andere twee moest ik naar het ziekenhuis de eerste woog 2340 gr. en de tweede 2600 gr.

Dit keer dachten ze weer het wordt erg klein, het zou zeker niet over de 3 kilo komen. de laatste week was ik uitgeschakelt ik kon niks meer en ook naderde ik de 40 weken al. vrijdag 3 mei ging ik vroeg naar bed en meestal begon de baby dan wel te laten weten ik ga nog niet slapen hoor...

Het is een mooie zonnige donderdag op 22 september 2011. Inmiddels ben ik 6 dagen over mijn uitgerekende datum. Eigenlijk heb ik de hoop al op gegeven dat ik ooit nog ga bevallen. Dat het gaat beginnen, daar is nog geen enkele aanleiding voor. Vrijdag zal ik ingeleidt worden, doormiddel van strippen. Dan zal het wel beginnen, misschien. Mijn hele zwangerschap was voorbeeldig, geen centje pijn. Ik voelde me goed en liep elke dag minstens 1,5 uur in het Westerpark om een beetje fit te blijven...

04-06-08 was haar uitgerekende datum volgens de verloskundige! Barry vond het een super datum, ik had 09-06-08 als uitgerekende datum, ik vond m juist zo mooi omdat dat, dat ook de datum was dat Barry en ik 1 jaar samen waren. Beide dagen gingen voorbij.....

ik voelde me verder helemaal goed en was het zeker nog niet zat aangezien ik thuis erg werd verwend door Barry! Barry daar in tegen was al vanaf de 37ste week aan het wachten dus hij was het juist behoorlijk zat en kon niet langer meer wachten...

De bevalling van Erika en de geboorte van Peter 2 maart 2004. Peter is het broertje van Eveline en dus mijn tweede bevalling. Doordat Eveline ernstig ziek was vlak na de geboorte heb ik deze zwangerschap het niet altijd even makkelijk gehad.

Daarom ben ik met 40 weken zwangerschap gestript omdat ik erg bang was om over tijd te zijn. Zo begon deze bevalling.Maandagochtend om 09.00 uur moest ik bij de verloskundige zijn. Die stelde me op mijn gemak want ik vond het toch wel eng.
Maar nadat ze me gestript had (wat best mee viel) ging ik weer rustig naar huis...

30 augustus, 18.00 uur..ik voel wat krampjes.. ik ben 37,5 week zwanger, dus ik ga er van uit dat het oefenweeën zijn.
20.00 uur.. De krampjes zijn nu wat regelmatiger en ze duren ook al wat langer... zou het dan toch al begonnen zijn?
20.30 uur.. Mijn vliezen breken! Gelijk krijg ik ook sterkere weeën.. Danny was nog aan het werk, dus opgebeld: Mijn vliezen zijn gebroken.. Danny dacht eerst dat ik een grapje maakte maar is naar huis gekomen toen hij doorhad dat het serieus was...

Milan zijn reis naar buiten... Op maandag 15 december om 0.00 uur braken mijn vliezen en hebben we het ziekenhuis gebeld. We mochten gelijk komen dus hebben onze spulletjes gepakt en zijn op pad gegaan.

Onderweg nog aangehouden voor een alcoholcontrole en oom agent schrok nogal toen Ger aangaf dat ik bevallende was. Ik had inmiddels ook al weeën om de 5 minuten. Aangekomen in het ziekenhuis ben ik om 0.52 uur voor een uurtje aan het CTG gegaan om te kijken naar het hartritme van ons kleintje en naar de weeën frequentie...

Vrijdags 30november heb een onwijse nestdrang ik grap nog tegen een vriendin wedden maandag komt ie.
Heel het weekend gebeurd niks lekker sinterklaas gevierd.
Maandagochtend zit weer met die vriendin op msn ik zeg joh ik heb zo'n pijn me rug onderin ga even de dokter bellen. Ik de dokter gebeld zou tussen 13 en 14uur terug bellen. Half uur later nog steeds op msn met die vriendin ik zeg weet niet maar lijkt veel op rugweeen ze komen elke keer terug.Ze zeg ga de verloskundige dan bellen en ik kom naar je toe...

Een kindje krijgen op latere leeftijd vonden mijn vriend en ik maar niets. Toen ik 23 was ( hij trouwens ook ) konden wij blij het grote nieuws meedelen aan onze vrienden. Samen met een vriendin, die toevalig later ook zwanger werd kocht ik kleertjes, speeltjes, boekjes, etc. Ik had geen last van misselijkheid, of van die andere zwangerschaps kwaaltjes.

Dus ik dacht dat de hele periode dat ik ons kindje baarde een super tijd zou worden. Niet dus, toen ik 8 maanden was, kreeg ik ontzettende buikkrampen ze duurde een minuut ofzo, en kwamen om de 10 minuten...

De bevalling van Erika en de geboorte van Eveline 27 september 2002.

De avond voor alles begon zat ik samen met mijn man op een feestje. Het was al zes dagen na de uitgerekende datum en we hadden zoiets van nou we zien het wel. Erik mijn man had lekker wat biertjes op, want ja het liet toch nog wel even op zich wachten. Om 00.00 uur gingen we weer naar huis, lekker naar bed.Om 02.00 uur werd ik wakker van een....... wee de eerste wee.

Wat was dat een bijzonder gevoel. Yes het gaat beginnen...

Het begon allemaal op een zomerse zondag. Nog na een oefenwedstrijd van MVV geweest. En er helemaal niet bij na gedacht dat het wel eens zou kunnen gebeuren. Want ik moest immers nog 2 weken. Nog fijn op het balkon met mijn man BBQ en toen nog een ijsje op de scooter gaan halen. Het was zo warm dat we de hele avond bij Marco zijn ouders hebben rondgebracht in de tuin.

Toen we naar huis gingen heb ik nog op het balkon gezeten ik was het zo zat, dat ik nog een gebedje heb gedaan. In de trant van alsjeblieft laat het nu maar komen ik heb het helemaal gehad...

Op maandagavond krijg ik een beetje last van kramp in mijn buik. En later op de avond komen de weeën om de tien minuten. We besluiten om lekker te gaan slapen. Maar het lukt me niet om lekker in slaap te komen.

De volgende ochtend komen de weeën al om de drie minuten. Ik heb toen de verloskundige gebeld en die kwam om tien uur langs. Ze constateert dat ik zes centimeter ontsluiting heb en we spreken af dat ze over een uur weer langs zou komen. Als de verloskundige er weer is blijkt dat de ontsluiting nog niet veel verder is en ze besluit de vliezen te breken...

Op dinsdagochtend 26 januari om 5.59 is onze Elias geboren!
2985gr en 47 cm, wat een prachtig mannetje!

De bevalling:
Ik had al een aantal weken 'last' van voorweeen, elke dag wel maar zonder echte regelmaat.
Het weekend voor de bevalling begon ik me echt wel wat anders te voelen, alsof ik wegzakte in ..iets.. en de voorweeen werden toen al wat gemener en kwamen soms al achter elkaar.
Maandagochtend 25 januari had ik vanaf 8.00 uur steeds harde buiken maar die waren nog niet pijnlijk vanaf 9...

Woensdagavond 19:00, onze oudste ( Yannick) ligt net te slapen. Ik ben 39 weken zwanger.
Rody, mijn vriend, steld voor om vanavond een gipsafdruk van mijn bolle buik te maken.
Ik vertel hem dat dat nog wel even kan wachten, want ik ben toch nog niet van plan te bevallen. ( Yannick is immers geboren met 42 weken en 4dagen zwangerschap)
Toch besluiten we de afdruk te maken. Met veel kou en gelach hebben we het voor elkaar gekregen en hebben we de afdruk laten drogen op de commode van de babykamer...

Ik was uitgerekend op woensdag 9 september. Ik had al weken last van voorweeën, dus ik had gedacht dat ik niet over de uitgerekende datum zou komen. De verloskundige had deze gedachte met mij.

De dag voordat ik uiteindelijk zou bevallen ben ik nog naar een verjaardag geweest. Daar waren ze met stomheid geslagen, ik zat er nog. Er was iemand die riep dat ik de volgende dag, weer een verjaardag, niet zou komen opdagen omdat het eindelijk kwam. En deze persoon had gelijk. We gingen om half 1 naar bed...

Mijn bevallingsverhaal.

Weken was het al onrustig. We waren al 2x in het ziekenhuis geweest voor een controle. Maar zolang de baby het goed deed en er verder geen bijzonderheden waren, werd er niets gedaan. Intussen zat ik elke dag met harde buiken en flinke voorweeën. Eigenlijk mag je bellen als je een uur regelmatige weeën had maar na anderhalf uur hielden ze op (en om nu elke dag de verloskundige te bellen…) Wel had ik al een kleine ontsluiting van anderhalve vingertop...