Milan zijn reis naar buiten... Op maandag 15 december om 0.00 uur braken mijn vliezen en hebben we het ziekenhuis gebeld. We mochten gelijk komen dus hebben onze spulletjes gepakt en zijn op pad gegaan.
Onderweg nog aangehouden voor een alcoholcontrole en oom agent schrok nogal toen Ger aangaf dat ik bevallende was. Ik had inmiddels ook al weeën om de 5 minuten. Aangekomen in het ziekenhuis ben ik om 0.52 uur voor een uurtje aan het CTG gegaan om te kijken naar het hartritme van ons kleintje en naar de weeën frequentie. Er is een bed bijgeplaatst voor Ger en we mochten wat proberen te slapen nog. Dit lukte niet meer want inmiddels kwamen de weeën om de 3 a 4 minuten dus het was puffen geblazen. Al met al moet ik zeggen dat dit heel goed ging met hele goede hulp en steun van Ger en 2 maal een lekkere warme douche.
Tussendoor nog een uurtje aan het CTG gelegen en dit was nog allemaal goed. Tegen 8 uur lukte het niet echt meer om de weeën weg te puffen en ik had inmiddels 9 cm ontsluiting en mocht op de top van de weeën zacht mee persen. Inmiddels lag ik ook weer aan het CTG om te kijken hoe ons kleintje reageerde op de persweeën. Helaas reageerde hij niet echt goed hierop en toen ik echt mocht gaan persen werd dit alleen maar slechter en herstelde ook zijn hartritme niet echt meer dus was er even paniek. Er werd een gyn opgepiept en besloten om haast te maken en een vacuëm te gebruiken om ons kleintje zo snel mogelijk ter wereld te helpen. Dit stukje van de bevalling was nogal heftig en pijnlijk maar vooral ook angstig.
Toen de vacuëm eenmaal goed zat en ik extra medicatie kreeg om nog heftiger persweeën te krijgen werd er tijdens het persen flink mee gedrukt op mijn buik om de bevalling te laten vorderen. Het persen is een oerdrang en daar geef je je aan over en ons kleintje was er dan ook snel en gelukkig was er gelijk geluid op het moment dat ik dat natte warme lijfje op me had en wat is je geluk dan groot, onbeschrijflijk is dat moment. De nageboorte volgde eigenlijk vrij vlot met wat drukhulp op mijn buik wederom en toen mocht Ger de navelstreng doorknippen en mocht ons kleintje het zelf gaan doen. Hij was aanvankelijk wat blauw maar gelukkig trok dat snel bij en ging het eigenlijk vanaf dat moment met hem heel erg goed.
Toen pas helemaal het besef van jemig ja het is echt een jongetje, ons jongetje, onze Milan en ons geluk kon dan ook niet op. Milan werd nagekeken door een kinderarts en kreeg 2 x een 9 voor zijn Apgarscore en nadat hij was aangekleed werd hij weer lekker bij mij neergelegd en konden Ger en ik samen genieten van ons kindje. Op dat moment had ik nog niet echt door dat het met mij niet echt goed ging omdat ik nogal heftig bleef bloeden. Om de 10 minuten kwam er iemand bij me om op mijn buik te drukken en te voelen maar het bloeden wilde niet stoppen.
Wederzijdse ouders waren inmiddels gearriveerd en die momenten waren heel emotioneel en intens. Doordat het bloeden maar niet wilde stoppen bij mij werd besloten nogmaals te kijken met een echo om te kijken of er wellicht toch nog wat rommel in mijn buik zat. Die beelden waren niet echt mooi en er werd besloten mij toch naar de OK te sturen om onder narcose van binnen te kijken wat er nu precies aan de hand was. Tegen kwart voor 3 werd ik weggereden en moest ik een huilende Milan achterlaten op mijn kamer in zijn wiegje en dat was vreselijk.
Beneden gekomen mocht ik kiezen tussen een ruggenprik of geheel weg maar inmiddels had ik zoveel meegemaakt dat ik koos voor geheel weg laten maken. In de OK bleek dat mijn baarmoederwand gescheurd was en dat er een vleesboom aan de buitenkant van mijn baarmoeder zat. De scheur hebben ze dichtgemaakt en de vleesboom laten zitten ivm teveel risico als ze daar mee bezig zouden gaan. Ik kreeg extra zakken bloed toegediend om de bijna 2 liter die ik verloren was aan te vullen.
Toen ik bij kwam beneden was ik totaal in paniek en met 4 man nog niet rustig te krijgen. Ik wilde weg moest en zou alle slangen eruit en gelukkig hebben ze toen Ger en Milan opgehaald en dat was de oplossing, ik werd rustig en kalmeerde en mocht tegen 19.15 uur mee naar boven waar inmiddels ook naast wederzijdse ouders mijn broertje met zijn vrouw en Ger zijn 2-lingbroer met zijn dochter waren.
Mijn vriendin was tussendoor geweest maar kon niet blijven. Eindelijk alles achter de rug en vanaf dat moment is het zaak om langzaam aan te herstellen en op krachten te komen. Nu mogen we eindelijk echt gaan genieten van onze zoon Milan, die ons wonder blijft en ons zo gelukkig maakt door er enkel en alleen maar te zijn. Nawoord: Tijdens de na controle werd ons nogmaals heel erg duidelijk dat het echt kantje boord is geweest met ons kanjertje tijdens de bevalling en dat we onze handen mogen dichtknijpen dat hij nog in ons midden is....zoals je wellicht zult begrijpen knijpen we onze handen meer dan dicht en zijn we zielsgelukkig met ons mannetje.
Jolanda
