Op Paaszondag 15 april 2001 was ik 41 weken en 3 dagen ver, en toen om 20 uur was het ineens zo ver, ik kreeg ineens buikkrampen, ojee dacht ik, ik moet naar de wc. Nog niet eens erbij nadenkend dat dit weeën konden zijn.
Maar deze krampen bleven maar duren, dacht nog steeds niet dit is het, nu gaat het gebeuren, ik had zoiets van oké zal wel een oefenwee zijn, die had ik namelijk nog niet gehad. Ik was op bezoek bij mijn vader in het ziekenhuis met mijn moeder en vriend, en die begonnen toch ook wel iets in de gaten te krijgen, ik zat te draaien op mijn stoel, maar aangezien ik bang was voor de bevalling, had ik zoiets van oké als ik niks zeg gebeurt het ook niet.
Maar het was dus wel zover, we zijn toen ook maar naar huis gegaan en daar ben ik in mijn pyjama gedoken. De weeën bleven maar komen, ik had een weeënstorm hebben ze me achteraf verteld. Dit houdt in dat de weeën niet stoppen, waardoor ik dus geen pauzes tussen 2 weeën had. De enige manier waarop ik de weeën een beetje kon opvangen was rondlopen, om de tafel heen en weer, zal er best raar uitgezien hebben. Om 23 uur had ik er genoeg van, heb mijn vriend de vroedvrouw laten bellen, en die was in het ziekenhuis, ze zei dat ze over een half uurtje eens kwam kijken. Mijn vriend legt de telefoon neer en ik was het daar dus niet mee eens,
ik zeg bel maar op dat ik nu naar het ziekenhuis kom, zo gezegd zo gedaan hij belde terug.Zij zei meteen "ja laat maar komen dan", maar voor een eerste kindje is het wel wat vroeg na 3 uur weeën, maar we zullen eens kijken hoeveel ontsluiting ze heeft. Eens aangekomen in het ziekenhuis werd dan ook meteen de ontsluiting gemeten, bleek dat ik al 8 cm had, heb daar ook nog effe rondgelopen als een duracelkonijn. Om 0.00 uur had ik volledige ontsluiting, en heeft de vroedvrouw mijn vliezen gebroken. Wat een enorme opluchting was.
Maar waardoor ik dus niet meer mocht rondlopen. Al snel kreeg ik de drang om te persen en dat mocht toen ook, maar dit was makkelijker gezegd dan gedaan, ik maar persen en persen en er leek maar geen vooruitgang in te komen. Na een half uur moest ik op mijn zij gaan liggen, want de vroedvrouw hoorde het hartje niet meer, dit heeft ze me toen uiteraard niet verteld. Uiteindelijk maar door gegaan met persen, tot ik er na een uur genoeg van had, ik kon niet meer. Heb ik een spuitje gehad in mijn bovenbeen, eigenlijk best gemeen ,ik wist het niet en ben als de dood voor spuiten dus ineens zat die spuit erin.
Nog een dexstro-energie in mijn mond, nog effe meid zeiden ze. Oké dan wacht ik niet op een wee maar maak ik me gewoon kwaad, is goed is ook beter voor het kind, en met een flinke pers en een harde schreeuw was er in eens een baby''tje. Ik maar vragen wat is het, want ik wist niet wat het werd, dit duurde me te lang en wist ook niet wat de vroedvrouw aan het doen was. Opeens werd het kleine mensje op mijn borst gelegd, het is een meisje. Zalig gevoel maar echt beseft heb ik het niet, ik was uitgeput. Waardoor duurde het zolang eer ze zeiden wat het was?
Chelsea (mijn dochtertje dus) had de navelstreng 3 keer strak om haar hals heen gestrengeld en ook 1 keer om haar middel, gelukkig had zij een handje tussen haar hals en de navelstreng, waardoor alles dus goed is gegaan. Maar dat handje werkte dus tegen met persen waardoor het allemaal niet zo vlot ging. En daar door ben ik dus ook flink gescheurd, dat heb ik trouwens op dat moment niet gemerkt.Al bij al een snelle bevalling voor een eerste kindje want om 1.10 uur was ze geboren, iets meer dan 5 uur tijd dus tussen eerste wee en laatste pers.
Nadat mijn vriend zijn vader en moeder zijn komen kijken zat het werk er natuurlijk nog niet op. Zij weer naar buiten, de kraamhulp was Chelsea aan het verzorgen samen met mijn vriend, maar de placenta moest er nog uit, dus weer een spuit in mijn been, jakkes, maar de placenta kwam vlot, ik had veel naweeën, wat ook normaal is als je een snelle bevalling hebt gehad. Maar toen zat het er nog niet op voor me, ik was dus ingescheurd, dus moest ik ook gehecht worden, en ja hoor daar kwam ze met een grote naald en draad.
Op zich viel het wel mee hoor, is verdoofd dus pijn doet het niet, alleen een raar gevoel. 12 binnenhechtingen en 12 buitenhechtingen, is best veel, maar gelukkig scheurt ook niet iedereen in. Nog even onder de douche geweest met de kraamhulp en dan is het ineens tijd om naar huis te gaan, midden in de nacht om half 4 werden we naar huis gestuurd met een pasgeboren meisje van 47 cm en 2945 gr. Ojee, we woonden 3 hoog dus al die trappen op met die hechtingen, maar heb ik niet veel van meegekregen, ik zat nog op mijn roze wolk.
De kraamhulp is nog even mee gegaan naar huis, waar ze het bedje klaar heeft gemaakt, en een kruikje heeft gemaakt. Toen Chelsea lekker lag te slapen, ging de kraamhulp weg en zei: morgenvroeg verschijnt een andere kraamhulp en die heb je dan de hele week. Mijn vriend ging mijn moeder naar huis brengen en toen zat ik daar ineens met een verse baby, en hoop te vertellen maar niemand die wakker was. Dat was mijn bevalling, zou het zo weer over doen hoor, alhoewel ik er op dat moment niet zo over dacht.
Groetjes Kim.
