Daar ben ik dan eindelijk, na een niet al te leuke zwangerschap maar wel een mooie bevalling. Ik zal het allemaal aan jullie vertellen hoe het begon. Mijn mama die was de week voor 27 februari al een paar keer naar het ziekenhuis geweest omdat het al aardig begon te rommelen. Maar elke keer was het niks geen ontsluiting of wat ook maar.

Op 26 februari zat mijn moeder zoals gewoonlijk met een paar meiden van het prikbord te chatten en toen zei ze dat ze weer wat harde buiken had maar niks verontrustends. Maar die harde buiken leken wel regelmaat te krijgen. Dus iemand de tijd op nemen en ja hoor om de 5 minuten. Maar mama is een beetje laks en die zei:” ach het zal wel niks zijn, en ik heb niet weer zin om naar het ziekenhuis te gaan”.

Mijn papa was die dag ziek en vond dat ik toch maar moest bellen. We moesten gelijk komen. Aangekomen moest mama meteen aan de CTG om te kijken of ik wel wat deed. Ik was erg druk en had het nog wel naar mijn zin. Ik had voorgenomen om toch nog maar even te blijven zitten en daarom had mama nog maar 2 cm ontsluiting. De dokter vond dat ik toch nog maar even moest blijven rondlopen en dan zou hij later wel weer komen. Papa, mama en tante Ingrid gingen naar beneden om een broodje en bakje koffie. Ondertussen kreeg mama telkens wat meer pijntjes en ging af en toe naar de wc en had er telkens wat slijm en bloed bij. Weer boven aan gekomen hebben ze s’avonds een broodmaaltijd van het ziekenhuis gekregen.

Om 22.00 kwam de dokter weer om te kijken, maar nog maar 2 cm. Tante Ingrid kon eerst wel naar huis want het zou toch nog niet beginnen vanavond. Mama wou graag dat papa nog even bleef want ze vond het maar niks om alleen daar te liggen in de verloskamer. Om 23.15 werd mama naar een bed gebracht en zou ze een spuitje krijgen tegen de pijn en om lekker te kunnen slapen. De zuster maakte het bed klaar en mama stond nog en schrok want ik had de vliezen maar gebroken.

De zuster heeft papa ook naar huis gestuurd want het kon nog heel lang duren zei ze. Nadat ik het spuitje heb gehad is papa naar huis gegaan toen was het 00.00. Mama lag op bed en toen kreeg ze enorme pijn dat heeft ze nog even aangekeken, maar heeft na 3 kwartier toch maar op het belletje gedrukt. Het duurde even voordat de zuster er was. De zuster heeft de verloskamer gebeld en hebben ze meteen mij daar heen gebracht. Daar aangekomen had mama al 6 cm ontsluiting. Toen hebben ze papa en tante Ingrid gebeld. En die kwamen om 2.00 uur aan. Papa hoorde mij al op de gang en wist gelijk waar hij heen moest. Wat was mama blij dat zij er waren. Om 2.30 hebben ze weer gekeken en toen had mama 9 cm ontsluiting.

Maar mama moest nog even geduld hebben, al had ze wel dat ze heel nodig moest poepen. (dat noemen ze persdrang). Om 2.50 hebben ze toch maar de assistent gynaecoloog gebeld dat hij maar moest komen. En ja hoor om 3.00 had mama 10 cm ontsluiting. Ze mocht persen en ik wou er maar al te graag uit. In 2 keer persen heb ik me maar vertoond ik was het zat in die buik en ik wou wel weten wie die ongeduldige mama was. Heerlijk bij mama op de buik gelegen en ik vond het prima. Ik huilde bijna niet, maar ik was wel gezond.

Toen mocht ik op de weegschaal en ik woog 3320 gram. Viel mee want de dokters hadden gemeten dat ik wel 4000 tot 4500 gram kon wegen. Maar dat was dus niet zo. Die avond hebben ze gelijk de opa’s en oma’s gebeld. En die zijn midden in de nacht naar mij toegekomen om mij te bewonderen. Ze vonden mij een heel mooi kereltje en zelfs moesten ze een beetje huilen van blijdschap. Ik vond het wel genoeg en mama ook en toen werden wij beiden naar de afdeling gebracht waar ik naast mama in een bedje mocht slapen. Ik slapen natuurlijk maar mama niet, want die kon haar ogen niet van me afhouden. (ja ik ben nou eenmaal een mooi ventje).

S’middags heeft papa mij aangegeven bij de gemeente en om 13.00 mocht ik naar huis. Eenmaal thuis aangekomen was het hele huis versierd met slingers en ballonnen. Allemaal cadeautjes en allemaal visite. Ik vond het wel leuk, maar mama was heel moe.