Op zondagavond om 12.00 uur voel ik iets knappen in mijn buik. Zouden dat de vliezen zijn? Ik was pas over twee weken uitgerekend. Ik ben naar het toilet gegaan en heb wat opgevangen om te kijken of het helder was. Daarna hebben we de verloskundige gebeld. Zij kwam gelijk en heeft het vruchtwater gecontroleerd. Ze heeft me niet getoucheerd want dat vond ze nog te vroeg. Als de weeën om de vijf minuten kwamen moest ik maar weer even bellen. Want ik wilde graag in het ziekenhuis bevallen.

De weeën kwamen steeds sneller achter elkaar ongeveer om de minuut. Ik dacht nog "hoe hou ik dit vol een bevalling kan vierentwintig uur duren". Ik heb mijn man gevraagd om de verloskundige te bellen. Zij was er om tien over half drie. Ze heeft me getoucheerd en toen bleek dat ik al negen centimeter ontsluiting had. Dat werd dus geen ziekenhuis bevalling meer. Ze heeft snel de kraamzorg gebeld en samen met mijn man alles klaargezet. Toen ik mocht persen wilde het kindje er niet uit omdat haar hoofdje scheef lag en ze zo niet langs het schaambodje kon.

Na een uur en kwartier persen heeft ze een ambulance gebeld. Vanaf dat moment mocht ik niet meer mee persen. Dat was vreselijk. Eenmaal in het ziekenhuis was door het gehobbel in de ambulance het kindje toch gezakt. De verloskundige had gezegd dat ze de vacuümpomp zouden gaan gebruiken maar de gynaecoloog die erbij kwam besloot om gelijk een knip te zetten en toen was ze er met een perswee uit om zes uur. Ze werd gelijk nagekeken en daarna bij me gelegd. Het wachten was alleen nog op de placenta. Ik had geen naweeën dus daar kreeg ik een injectie voor.

Die weeën waren nog erger dan mijn echte weeën. Na een uur werd er besloten om nog een keer te persen en als hij er dan niet uitkwam moest ik naar de o.k. Maar ik had geluk bij de laatste perswee kwam hij eruit. De hele bevalling is mij achteraf meegevallen. Het laatste stukje in het ziekenhuis was niet zo leuk, maar dat ben je al snel weer vergeten.