De bevalling van Esther en de geboorte van Noa 6 juli 2003.

Om zeven uur ''s avonds zit ik voor de televisie, als plotseling mijn vliezen breken. Ik ben eerst gaan controleren of het water helder was. En dat was het. Ik bel de verloskundige om te vragen wat we nu moeten doen. Ze zegt dat ik gewoon moet wachten tot de weeën beginnen. Ik wilde graag thuis bevallen.

Om twee uur s''nachts beginnen de weeën, dus van slapen komt niet zo veel. Inmiddels zijn de weeën al behoorlijk sterk ze komen alleen nog maar om het kwartier. Om negen uur ''s ochtends komt de verloskundige. Mijn kans om nog thuis te bevallen wordt steeds kleiner. Ik spreek met de verloskundige af dat als ik ''s avonds om zeven uur nog geen zeven centimeter ontsluiting heb ik naar het ziekenhuis moet. Aan het eind van de dag komt de verloskundige en toucheert me. Ze zegt dat ik nog maar twee centimeter ontsluiting heb. Dit valt mij erg zwaar.

We moeten naar het ziekenhuis. Het is gelukkig dicht bij maar de rit lijkt uren te duren. In het ziekenhuis aangekomen word ik in een rolstoel naar de verlosafdeling gebracht. Inmiddels doen de weeën behoorlijk pijn en ik ben helemaal uitgeput. Als ik dan eindelijk in het ziekenhuisbed lig kom ik weer tot rust. Om 12 uur ''s nacht heb ik nog maar zes centimeter ontsluiting. Daarom krijg ik een infuus waardoor de weeën sterker worden. Volgens de arts gaat het nu nog zo''n vijf uur duren.

Zolang, dat red ik niet meer dacht ik.Om kwart voor twee is de ontsluiting bijna tien centimeter. Ik krijg enorme persdrang. Helaas duren de persweeën ontzettend lang. De arts wil de tang erbij pakken als het niet snel geboren wordt, dat is voor mij een extra stimulans om nog harder te persen. Ik pers met al mijn kracht, wel moet ik ingeknipt worden. Daarna wordt ons kindje snel geboren. Ik pak ons kindje zelf aan en leg haar op mijn buik. Ze begint gelijk te huilen. Wat fantastisch, dit is onbeschrijflijk mooi.