Op 3 april was mijn moeder bij mij om de ramen te lappen en samen het huis even te doen. We waren lekker bezig en op een gegeven moment voelde ik wel steeds een hele lichte kramp. Zo\'n gevoel alsof je ongesteld moet worden. Aangezien ik nog 2,5 week moest tot de uitgerekende datum ging ik er vanuit dat het indalingsweeën waren.

Rond 4 uur ging mijn moeder naar huis en ze maakte nog de grap dat de baby vanavond niet kon komen omdat ze moest trainen. Ik ging koken en rond 6 uur kwam mijn vriend thuis en hebben we gegeten. De telefoon ging en het was mijn moeder. Of ik toch niet even de verloskundige moest bellen. het leek mij niet nodig maar om mijn moeder gerust te stellen belde ik toch. De verloskundige zei ook dat het waarschijnlijk indalingsweeën waren aangezien ik nog 2,5 week te gaan had. Rond een uur of 11 naar bed gegaan en mijn vriend viel vrij snel in slaap.

Ik had een boek meegenomen omdat ik toch wat onrustig was. Ik had wel wat krampjes, maar had niet echt het idee dat het weeën waren omdat ik het idee had dat die veel meer pijn zouden doen. Om half 12 ben ik toch mijn bed maar uitgegaan om even onder de douche te gaan. Om half 1 belde mijn moeder dat ze aangekleed was en er nu aankwam omdat het haar toch niet lekker zat. Ondertussen had ik kaarsjes aangestoken in de huiskamer en was ik lekker in een pyjama op de bank gaan zitten.

Rond 1 uur was mijn moeder bij mij en zijn we de tijd eens op gaan nemen tussen de krampen door die ondertussen ook wel iets heftiger begonnen te worden, maar ik had nog steeds het idee dat het nog wel uren zou gaan duren. Er zat ongeveer 5 minuten tussen de krampen. Ik lag op de bank en mijn moeder zat naast me en had een glas water en een washandje klaar. Na iedere wee nam ik een slokje en hield zij het washandje even op mijn hoofd. Het was goed te doen. Mijn moeder wilde de verloskundige telkens bellen maar aangezien ik het idee had dat het nog wel uren zou duren wilde ik dat niet.

Het arme mens zou dan midden in de nacht haar bed uit moeten terwijl er waarschijnlijk nog helemaal niet zoveel aan de hand was, dacht ik. Om half 5 vond mijn moeder het welletjes en besloot ze om toch de verloskundige te bellen. Ze kwam naar ons toe en ondertussen heeft mijn moeder mijn vriend wakker gemaakt die nog heerlijk lag te slapen en zich nergens van bewust was. Om kwart voor 5 was de verloskundige er en ze wilde dat ik even naar de slaapkamer ging zodat ze me kon toucheren.

Toen ik opstond van de bank voelde ik een hoop nattigheid langs mijn benen lopen en dacht ik dat mijn water gebroken was. In de slaapkamer aangekomen ging ik op het bed liggen en de verloskundige toucheerde me. \"Zo dat gaat goed\" zei ze. Ik dacht een centimeter of 6 a 7. \"Je hebt 10 centimeter ontsluiting\" Ineens begreep ik ook waar dat gevoel vandaan kwam dat ik moest poepen. Ze brak mijn vliezen want die waren nog intact en ik mocht beginnen met persen. Terwijl iedereen riep dat ze al een hele bos zwart haar zagen perste ik uit alle macht om mijn kind eruit te krijgen en daar was ze om 06:03 uur. Een prachtige dochter met de naam Loïs Riëlle!