Mijn zwangerschap ging bepaald niet over rozen. Geen roze wolk waar iedereen het steeds maar over heeft. Mijn vriend en ik probeerden al vanaf ik 21jr was en hij 26jr om een kindje te krijgen.

Toen het na een jaar niet lukte zijn wij naar de huisarts gestapt. Die heeft ons toen doorverwezen naar een gynaecoloog in het ziekehuis. Na vele gesprekken en onderzoeken werd geconstateerd dat ik geen eisprong had en dus niet op een natuurlijke wijze zwanger zou kunnen worden. Ik kreeg Clomid voorgeschreven, een medicijn dat de de eicellen vergroot en zo heb je toch een kans op zwangerschap.

Na 3 rondes met Clomid ben ik eindelijk zwanger geraakt. Het was gelijk mis, misselijkheid ten top. Elke dag overgeven 6 weken lang. Met 8 weken kreeg ik vaginale bloedingen. Mijn vriend en ik waren doodsbang voor een miskraam. Vele echo's volgden. Gelukkig klopte het hartje en was er verder nog niks bijzonders te zien. Het bloeden stopte met week 9. Toen volgden 6 onbezorgde weken maar wel nog steeds misselijk.

Met 15 weken gaf ik veel over, zoveel dat ik in het ziekenhuis terecht kwam met uitdrogingsverschijnselen. Ik kreeg vocht toegediend via een infuus. Na een week ging het beter en anderhalf week later was ik weer thuis. Toen kreeg ik weer bloedingen! De gynaecoloog kon maar niks vinden. De oorzaak van de bloedingen kon hij ook niet vinden. Toen volgde een redelijke tijd, nog wel misselijk maar niet meer zoveel overgeven en het bloeden bleef een tijdje weg.

Met 23 weken verloor ik ineens heel veel bloed. Ik had ook erge buikpijn mijn vriend en ik vreesden voor ons kindje. We hebben gelijk de gynaecoloog gebeld en we konden langskomen. In het ziekenhuis werd de buikpijn steeds erger en kwam om de 10 minuten terug en zakte weer af. Ik had vroegtijdige weeën! De gynaecoloog raadde bedrust aan en liet me opnemen (weer). Maar hij vertelde ook dat ze nog niks konden doen tot ik 26 weken zwanger zou zijn!

Als ons kindje eerder zou komen zouden ze niks doen om haar te redden! Wonder boven wonder zakte de weeën af met bedrust. 2 weken later mocht ik naar huis. Ik had intussen vrijgenomen van mijn werk. Met 26 weken kreeg ik weer weeën, dit keer gelijk ook weer opgenomen en dit keer dus aan de weeënremmers. Twee weken lang lag ik in het ziekenhuis en deed ik niet veel behalve wat TV kijken, lezen, en er kwam vaak bezoek, mijn vriend en zijn ouders waren er geregeld.

Op 28 weken braken mijn vliezen als klap op de vuurpijl! De weeën waren toen net gestopt en er was al sprake van dat ik naar huis zou mogen. Dat ging dus mooi niet door! Ik kreeg gelijk antibiotica want van gebroken vliezen kun je een infectie krijgen. Een week later kwameen de weeën ook weer terug misschien wel van alle stress.

Opnieuw aan de weeënremmers, en die maakten me dit keer echt beroerd! Je mag er ook niet langer dan 24 uur aan liggen want dat is slecht. Een week lang heb ik echt heel beroerd gelegen en die bewuste ochtend was ik 30 weken en 1 dag zwanger. Ik werd overgeplaatst naar het Radboud, ook in Nijmegen maar dan academisch. De weeën waren niet meer te stoppen en alles wees erop dat ik vandaag zou gaan bevallen! Gelukkig had ik de week ervoor al de spuitjes corticosterioden gekregen, dat zijn spuitjes die ze in je been spuiten en dan rijpen de longetjes van het kindje sneller. Gelijk naar de verloskamer. En je raad het nooit, de weeën stopten! Wel bleef ik opgenomen.

De twee weken daarop was het erg rustig, geen weeën meer. Ik was toen al 32 weken en een paar dagen zwanger dus mocht ik weer terug naar het gewone ziekenhuis. Oververmoeid was ik! Echt lichamelijk en geestelijk op, en hoewel ik veel te vroeg bevallen ben uiteindelijk op 33 weken en 4 dagen, was ik toch erg opgelucht! Ons meisje Anna was 45cm lang en woog 2100 gram.