04-06-08 was haar uitgerekende datum volgens de verloskundige! Barry vond het een super datum, ik had 09-06-08 als uitgerekende datum, ik vond m juist zo mooi omdat dat, dat ook de datum was dat Barry en ik 1 jaar samen waren. Beide dagen gingen voorbij.....

ik voelde me verder helemaal goed en was het zeker nog niet zat aangezien ik thuis erg werd verwend door Barry! Barry daar in tegen was al vanaf de 37ste week aan het wachten dus hij was het juist behoorlijk zat en kon niet langer meer wachten....elke avond voor we naar bed gingen zei hij....zal dit ons laatste nachtje met z’n tweeën zijn????   16-06-08 vandaag de laatste afspraak bij de verloskundige, ze heeft nog 2 dagen de tijd om te komen (want dan zijn we 42 weken zwanger) en anders moeten we in het ziekenhuis bevallen.

Vandaag gaat de verloskundige me daarom proberen te strippen (vliesje bij de baarmoedermond proberen te verwijderen) om dit te kunnen doen moet je wel al een paar millimeter ontsluiting hebben want anders kan ze er niet bij komen! Bij mij zat alles dus pot dicht en ging dus naar huis met een afspraak op zak voor bij de gynaecoloog in het ziekenhuis voor de volgende dag. We moesten alle spullen mee gaan nemen want de kans bestond dat we gelijk moesten blijven.

Dit was het eerste moment sinds mijn verlof dat ik echt baalde en erg over mijn zeik was want ik zag erg tegen het inleiden op omdat ik toch liever de natuur zijn gang wilde laten gaan en absoluut niet op weeën storm zat te wachten...   17-06-08 / 08.00 uur mijn bedje uitgegaan om me klaar te maken om langs de gyn. te gaan, de afspraak staat om 10.30 uur. Senseo aangezet en eerst ff naar de wc voor ik ga douchen en merk dan dat ik mijn slijmprop heb verloren, ik had al gelezen dat het niks hoeft te zeggen aangezien je de slijmprop ook 2 weken voor je bevalling kan verliezen maar het maakte mij wel blij omdat ik het gevoel had dat mijn lichaam toch zelf iets aan het doen was..... heb toen gelijk de oma's, natuurlijk mijn zussen en een paar vriendinnen ge-sms’t en gemaild om te vertellen dat ik mijn slijmprop had verloren.

Ook was ik met mijn zus aan het e-mailen die op dat moment op haar werk zat en ondertussen kreeg ik toch een beetje een raar gevoel van binnen en begon ik last van mijn rug te krijgen maar ja het kunnen natuurlijk ook gewoon de zenuwen zijn omdat we naar het ziekenhuis gingen. Barry lag toen nog te slapen, ik heb hem toen eerst nog even laten liggen en later maar wakker gemaakt omdat we ook zo naar het ziekenhuis moesten voor de afspraak. Ik vertelde hem dat ik mijn propje was verloren, ik zweer het je, nog nooit heeft er iemand met zulke grote ogen naar me gekeken.   10.30uur eerst een half uurtje aan de CTG, hartje klopte mooi en je kon zien dan ik af en toe harde buiken had nu wachten om de CTG met de gyn. te bespreken.

we moesten ff in de wachtkamer wachten en ik kon toen telkens niet lekker zitten en had maar last van mijn rug maar ja het waren ook niet de meest comfortabele stoelen waar we op zaten dus verder geen aandacht aan geschonken. We werden door de arts naar binnen geroepen, we zagen de arts toen voor het eerst en Barry en ik keken elkaar gelijk aan...bbrrr als de arts zich als bouwvakker voor had gesteld dan had ik hem eerder geloofd, t was echt een engerd. Na een of ander vaag praatje te hebben gehad met echt een verstrooide professor werd ik inwendig onderzocht en ook hij vertelde toen dat ik nog helemaal dicht zat en dat mijn baarmoeder een iets andere vorm had vergeleken bij andere vrouwen maar zou verder geen problemen geven. We hebben toen een afspraak gemaakt voor donderdag 19 juni om 07.30 ‘s ochtends voor het inleiden.

Ze wilden eerst gel aanbrengen en dan kijken hoe dat aan zou slaan, de weeën konden gelijk beginnen, de kans zou bestaan dat ik 8 uur later terug zou moeten komen om nogmaals de gel aan te brengen en anders de volgende dag weer komen om aan het infuus te gaan. Ik vond dit allemaal zo erg, ik begon aan mijn lichaam te twijfelen waarom startte de bevalling niet uit zich zelf, doe ik zelf iets verkeerd? We zijn toen doorgereden naar mijn ouders om daar ff een beetje uit te huilen, toen we er waren besefte we dat ik nog steeds een raar gevoel had in mijn buik en dat mijn rugpijn erger werd, ach dit komt natuurlijk door de onderzoek van de gyn. want dat was echt geen pretje..... omdat ik toch best veel last kreeg zijn we naar huis gegaan. Ik ben toen nog op de bank gaan liggen om proberen te slapen, dat is gelukt tot een uur of 3 tot ik wakker werd en besefte dat mijn buik nog meer aan het rommelen was. We zijn toen eigenlijk voor de grap de stopwatch erbij gaan pakken maar er zat geen vast patroon in. Telkens als ik het voelde ben ik heen en weer gaan lopen want dat was het enige wat hielp. 17 uur op het moment dat het weer aan het rommelen was in mijn buik en waren Barry en ik aan het overleggen wat we zouden eten, om weer het rommelen op te vangen was ik aan het ijsberen in de woonkamer......Barry; schat dan loop je toch gelijk ff door naar de keuken en kan je gelijk dit en dat van bovenpakken...tja je bent toch aan t lopen.....

Op dat moment belde ook Mel om te vragen of we mee wilden snacken, ondertussen waren we er al overuit wat we wilden eten en vroegen of ze anders bij ons kwamen eten, zo gezegd zo gedaan Barry, Mel en Rick zijn eten gaan maken en ik ging de tafel opdekken, ondertussen over de tafel heen gehangen en heen en weer blijven lopen. Rond half 8 zijn we naar mijn ouders toe gegaan om voetbal te kijken met de hele family. Daar kwamen we er achter dat wat er rommelde toch echt weeën waren en erg vaak achter elkaar kwamen. Als er een wee opkwam dan keerde ik een beetje in mezelf en zodra ik klaar was gingen we weer verder met voetbal kijken, ondertussen waren mijn zussen de tijden van elke wee aan het opschrijven zodat we alles goed bijhielden. De weeën kwamen toen ongeveer om de 5 minuten. Aan het einde van de wedstrijd werden de weeën pittiger en hing ik op het laatst over de bank heen.

Dat was ook het moment dat we toch maar naar huis moesten gaan. Mijn zussen zijn toen meegegaan en we zouden mijn moeder bellen als de weeën echt zouden doorzetten tja want de kans bestaat natuurlijk ook nog dat ze afzwakken of zelfs helemaal weggaan.  Onderweg in de auto naar huis, als ik het nu zo opschrijf dan moet ik er best een beetje om lachen want als ik een wee had wilde ik ff met rust gelaten worden en zodra de wee voorbij was waren we weer lekker aan het kletsen over alles en nog wat. We waren aan het rijden over klinkers en de weg was best hobbelig en op dat moment kreeg ik een wee....BARRY RIJ NOU S LANGZAMER! TJONGE JONGE, ZET DIE AUTO DAN STILLLLLLL! haha midden op de weg! we reden trouwens eerst naar mijn zus d’r huis, een en al klinkers natuurlijk maar ja aangezien Nederland had gewonnen met voetbal en meestal dan de Lange Nieuwstraat volstaat....BARRY JE RIJD MAAR OVER DE LANGENIEUW ...ja maar...OVER DE LANGENIEUW! arme jongen! 00.00uur thuis aangekomen zijn Barry en m’n zussen een beetje aan het opruimen en alles aan het klaarzetten terwijl ik over de bank heen hing (met de kat op de grond onder me) en af en toe onder de douche sprong.

Pfff wist me echt geen houding aan te nemen! dit ga ik echt niet de hele nacht volhouden! 01.40 weeën komen echt al een paar uur om de 2 a 3 minuten en heb het gevoel dat dit echt heel snel gaat! Barry verloskundige maar gebeld; Verloskundige; zou ik kim aan de telefoon mogen...Barry; ja natuurlijk! ik; pfff pffff pffff je ziet toch dat ik niet kan bellen! Verloskundige wist genoeg en zou gelijk komen, ik hoor Barry nog zeggen...doe maar rustig aan hoor! Nu moet ik er om lachen maar op dat moment!!!! 02.00 verloskundige kwam best wel snel, ik vertelde haar dat de weeën nu om de 2 minuten kwamen en best heftig waren. ze heeft me toen onderzocht en kwam met bijna 1 centimeter. pppfff ben al een paar uur bezig voor helemaal niks! tja bleek dus door de vorm van mijn baarmoederhals te komen.....houdt nog maar rekening met 10uur weeën zegt ze nog voor ze weer weggaat(ze zeggen 1cm per uur).

Ik ben toen weer naar beneden gegaan naar Barry en mijn zussen, toen bleek het voor mij fijner te zijn om misschien toch maar op bed te liggen want voor mijn gevoel kon ik dan de weeën beter opvangen. Ben toen een paar keer naar beneden gelopen om te douchen wat volgens iedereen helpt....nou niet voor mij dus en heb een paar weeën doorgebracht op de wc wat ook niet werkte. Op een gegeven moment rond een uur of 5 trok ik het niet meer en riep ik Barry...humm nog maar een keertje roepen...ga toch maar ff bij hem kijken, m’n lieve schat ligt knockie out in de logeerkamer, dan maar ff naar m’n zussen toe....liggen lekker te slapen/chillen op de bank beneden,

oohh wat had ik dat ook graag gewild, ik was zo moe! ben maar weer terug gegaan naar boven! 06.15uur  ik hoor gebons beneden aan de voordeur, ik kijk uit mijn slaapkamer raam en zie mijn vader staan....ik wist dat mijn support lag te slapen dus ben zelf naar beneden gegaan, net voor k de deur open wilde doen eerst nog een wee weggepuft, arme papa die alles door het raam kon zien. Toen deur open gedaan, hij kwam net uit z’n nachtdienst en bleek dus de hele tijd met mijn zussen te hebben ge-sms’t; het begint....we zijn bij kim......verloskundige is geweest.....ontsluiting schiet niet op.... en toen bleek hij in een keer geen sms meer te hebben gehad (vind je t gek als ze allemaal lekker liggen te slapen) haha dus paps maakte zich een beetje zorgen.

hij kon aan me zien dat ik nog bezig was en zou naar huis toe gaan om ook proberen te slapen. deur achter me dicht getrokken en krijg weer een wee op weg naar boven, denk ook wel dat het toen een van de ergste was want op de trap kon ik geen comfortabel houding aannemen. In de woonkamer aangekomen begonnen de zussen beetje bij beetje wakker te worden, tja Steph heeft thuis natuurlijk ook nog 2 kids en Franck moest natuurlijk werken dus is zij om 06.30 naar haar huis gegaan. Ik heb toen geprobeerd om de weeën op te vangen in de woonkamer waar Mel nog was maar toen trok ik het gewoon echt niet meer, ik was helemaal op! Ik ben toen naar boven gegaan om Barry wakker te maken, BARRY JE MOET HAAR BELLEN.......geen reactie...BARRRRRY JE MOET HAAR BELLEN!!! en ben toen m’n slaapkamer ingegaan, 5 minuten later kwam Barry naar me toe, uuhh schatje zei je net wat? JE MOET HAAR BELLEN, NUUUU......Schatje wie moet ik bellen, UUHH TJONGE JONGE DE VERLOSKUNDIGE NATUURLIJK. 07.15 Verloskundige is er en loopt met Barry mee naar boven. Ik vertel haar dat ik echt niet meer kan en dat ik het gewoon niet meer trek en de pijn niet onder controle heb. Ze gaat me onderzoeken en komt op 3 cm ontsluiting uit!

HOE KAN DAT NOU, TOCH 1 CM PER UUR!! de weeën kwamen om de minuut (als ik geluk had dat ik1 minuut kon rusten). Ze wil me doorverwijzen naar het ziekenhuis omdat ze ziet dat ik het niet langer vol hou en de pijn niet meer kan verdragen en in het ziekenhuis kunnen ze de pijn bestrijden. Ohhh wat zag ik tegen het auto ritje op. Verloskundige zegt nog; de meesten vrouwen vinden een auto ritje juist fijn onder de weeën. Nou ik dus niet want ik weet nog hoe het voelde toen we na de voetbal wedstrijd naar huis reden en nu was het licht buiten dus iedereen kon me zien en het was 07.45uur dus iedereen ging fijn naar z’n werk toe. Gelukkig was ik zo in mezelf gekeerd dat ik daar niet zo heel veel van heb gemerkt. Verloskundige deed de auto deur voor me dicht en wenste me succes. Mn zus is nog met ons meegereden naar het ziekenhuis en daar aangekomen moest ze weer terug omdat mijn neefje opgehaald moest worden die de avond ervoor naar de buurvrouw van mijn moeder is gebracht.

De verloskundige had al doorgegeven dat ik zou komen dus wisten ze ervan toen we aankwamen. Ik werd gelijk naar een kamer gebracht en aan de ctg gelegd. Er kwam een assistente nog vertellen dat ze het erg druk hebben waardoor het nog even kon duren voor iemand bij me kwam kijken. Ik vertelde haar nog; niemand hoeft te kijken, ik wil alleen wat tegen de pijn!!! Ja mevrouw eerst even de CTG afwachten. Ik dacht nog okay een half uurtje volhouden. Na 10 minuten komt er een of andere miep binnen, mevrouw wilt u een lekker ontbijtje....ik dacht nog; mens zie je niet dat ik ergens anders mee bezig ben!! Meneer wilt u een ontbijtje, Ja hoor, met een kopje thee erbij graag! HALLO IK BEN ER OOK NOG.....(heb ik niet gezegd hoor, ik dacht het alleen! Geldt trouwens ook voor het blieb blieb geluidje wat ik hoorde elke keer als hij een sms kreeg en hij weer terug sms’te) Arme Barry kon toch niks voor me doen, dit moest ik echt zelf gaan doen.

08.40 hehe eindelijk een arts die kwam kijken, ik had nu 5cm ontsluiting en hij wilde mijn vliezen doorprikken, ik zei nog dat het van mij niet hoefde ik wil alleen iets tegen de pijn, een prik in m’n been is goed hoor! tja en voor ik t wist, prik, vliezen leeg. Daarna vertelde hij nog even fijn dat de weeën nu vaker en pijnlijker zouden worden....lekker hoor vent! (2dagen later kwam ik hem trouwens nog op de gang tegen; ik zei nog tegen Barry, als hij deze kant op komt dan pak ik hem.....had hij even mazzel dat hij de andere kant op liep) maarre ik vraag nog, ik wil iets tegen de pijn! hij zegt we gaan nu eerst kijken hoeveel ontsluiting je nu hebt want door het prikken van de vliezen krijg je er een paar cm erbij. ik zat nu op de 7 cm. Ik zeg okay, en nu iets tegen de pijn. hij zegt we wachten nog even 10 minuten. Als je dan nog 7 cm hebt dan krijg je wat, als je 8 hebt dan is het al te laat......ik maar duimen dat ik 7cm zou hebben maar nee hoor het zijn er al 8, heb ik natuurlijk weer.....

we zijn toen naar de verloskamers gereden en moest ik op een ander bed gaan liggen. 09.15 Op m’n vorige bed had ik een stang boven mn bed hangen waar ik telkens in hing als ik een wee had, nu had ik niks dus begon ik Barry echt nodig te hebben, tussen elke wee door kreeg ik een slokje water en een natte washand (oohh wat was dat heerlijk) en hij hield lief mijn hand vast als ik een wee had. 10uur Ondertussen kwamen de twee oma's en zussen binnen (Barry was dus met hun aan t sms’en) we hadden afgesproken dat ze erbij mochten zijn alleen had ik niet verwacht dat het ook in het ziekenhuis mocht. Op dat moment vond ik alles best zolang iedereen maar z’n mond dicht hield. Achteraf bleek dat ze net op tijd binnen kwamen want 5 minuten later kreeg ik persweeën.

Mn moeder aan m’n ene hand, Barry aan mn andere, een assistente aan m’n ene been en bij m’n andere been wisselde ze volgens mij telkens af. En echt ik had ze alle vier bij elke wee nodig!!! Na een half uur persen begon ik het voor mijn gevoel echt moeilijk te krijgen maar mijn support heeft me er doorheen geholpen, Kim je kunt het, Goed zo kim!! iets later zeiden ze dat ze haar hoofdje konden zien maar oohh wat was ik moe! Kom op Kim nog even volhouden! Bij het doorprikken van de vliezen hadden ze elektrodes op Amy d’r hoofdje geplaatst dus kon iedereen haar hartje horen. Bij elke wee gaat haar hartslag omlaag maar zodra de wee af is gelopen dan is deze weer normaal, zo hoort het bij elke bevalling te gaan alleen op een gegeven moment bleek haar hartslag niet meer omhoog te gaan en was deze veel te laag.

10.50 haar hoofdje is geboren, toen merkte ik aan iedereen dat er paniek was en ik mocht niet meer persen, het bleek dat de navelstreng erg straks om haar nek zat, bij welke pers wee die ik had werd de navelstreng strakker aangetrokken. Ze hebben daarom de navelstreng doorgeknipt toen alleen haar hoofd geboren was(de navelstreng zat zo straks dat de Gyn er bijna niet tussen kon komen met haar vingers). Ze moest nu snel geboren worden en mocht ik (als ik dat kon) gaan meepersen zonder wee. Ik heb toen echt alles op alles gezet en toen is ze met een oerkreet (van mij) om 10.56uur geboren. Ik hoorde iedereen huilen en viel zelf achter over omdat ik zo moe was. Zonder dat ik haar heb gezien is Amy meegenomen. Ze was spierwit, ademde niet (goed), huilde, had vruchtwater binnen gekregen en was te veel koud.

Er zijn 2 kinderartsen bijgekomen die haar zuurstof hebben gegeven en toen hoorde ik haar oerkreet en wist ik dat het allemaal goed zat totdat bleek dat ze mee naar de kinderafdeling moest, Barry is toen meegelopen en zag dat ze probeerde een maagsonde te plaatsen wat niet gelijk lukte en aan allemaal draadjes en monitoren werd gelegd. Wat moet dat zwaar geweest zijn voor hem! 12uur  Ondertussen ben ik gehecht en kwam Barry mijn vertellen wat er allemaal aan de hand was, op dat moment hadden we nog niet officieel gehoord dat het een meisje was en gelukkig had Barry dat wel gezien (tja het kan toch gebeuren dat ze "iets" over het hoofd hebben gezien op de echo) en konden we eindelijk aan iedereen vertellen hoe ze heet. Ik kwam tot Amy en had het erg moeilijk om haar tweede naam te zeggen (is de tweede naam van mijn moeder) Lynne. Amy staat trouwens voor grote liefde en Lynne voor beeldschoon, precies de naam die bij haar past! 13uur mijn zussen hebben me geholpen met douchen en nu mocht ik haar eindelijk voor het eerst gaan zien en vasthouden,

oohhh wat heb ik gehuild, ik was zo blij om haar vast te houden! en haar eindelijk zelf te voeden.  Helaas kon het niet voor al te lange tijd omdat zij goed moest uitrusten. Wel mochten Barry en ik komen wanneer we wilden en zo ie zo om de 3uur voor haar voeding. Die nacht ben ik ook in het ziekenhuis gebleven en is Barry alleen naar huis gegaan, het was echt heel moeilijk om afscheid van hem te nemen maar gelukkig stond hij de volgende ochtend om 08.30 weer naast mijn bed. Barry bleek het net zo moeilijk als mij te hebben en hadden we afgesproken om vandaag samen naar huis te gaan en om de 3uur terug te komen om Amy te voeden.  

19 juni Vandaag mocht Amy van de hartbewaking en zuurstofmeter af. Het ging hartstikke goed met haar ze zouden proberen om de medicijnen af te bouwen zodat ze morgen dan misschien mee zou kunnen naar huis maar we mochten niet te vroeg gaan juichen.  Ze zag er al veel gezonder uit dan de dag ervoor dus gingen wij van het positieve uit! 2200uur toen wij weer naar het ziekenhuis gingen voor haar voeding toen hebben ze haar maagsonde eruit gehaald! Kom op lieve Amy nog even doorzetten en dan mag je bijna naar huis.

Het heen en weer rijden om de 3 uur heeft ons echt gebroken maar als je zulk goed nieuws krijgt dan vergeet je alles weer!   20 juni Als Amy mee naar huis zou mogen dan zou het hoogst waarschijnlijk later op de dag zijn omdat we eerst op de kinderartsen moesten wachten. Wij kwamen daar ‘s ochtends om haar te voeden en toen konden de zusters nog niet heel veel vertellen. Wel dat ze de nacht heel goed door was gekomen en dat ze de medicijnen nog meer hadden afgebouwd. Op een gegeven moment zijn we van haar aan het genieten hoe ze ligt te slapen tot de zuster roept YESSSS, ik hoor Barry zeggen; meen je dat??  uhhh wat? zeg ik.

Ze mag mee naar huis zegt de zuster...weer barst ik in tranen uit, echt ik heb nog nooit zoveel gehuild als deze laatste 3 dagen. Wat bleek dus, ze mocht nu gelijk mee naar huis, gelukkig hadden we wel de maxi-cosi mee maar verder geen jasje en waren we thuis nog niet echt voorbereid, alles stond wel al klaar maar eigenlijk waren we zelf niet echt voorbereid.

De laatste slangetjes en infuus werden van haar af gehaald. Natuurlijk hebben we haar wel gelijk meegenomen, thuis aangekomen keken Barry en ik elkaar nog aan met van; okay, en nu..... nadat ik de kraamhulp had gebeld zijn we met z’n drietjes naar boven gegaan en hebben op bed gelegen waar we lekker nog ff hebben uitgehuild (net als de rest van de avond!!) Nu gaat het verder hartstikke goed,

Barry en ik zijn een echt team samen en vullen elkaar heel goed aan! We hebben het de eerste dagen en nachten best zwaar gehad omdat we natuurlijk moesten wennen maar ook wat er allemaal in het ziekenhuis is gebeurd een plekkie te geven. want we begonnen ook goed te beseffen dat als wij niet naar het ziekenhuis waren gegaan en Amy thuis was geboren ze waarschijnlijk nu niet bij ons was geweest. Gelukkig is alles heel anders gelopen dus proberen we daar verder niet te veel aan te denken.