De bevalling van Sylvia en de geboorte van Jarno 12 maart 2003

Op dinsdag 11 maart had ik om 18.00 uur het gevoel dat er iets knapte, ik dacht zouden het mijn vliezen zijn? Ik was inmiddels 39 weken zwanger en had een aantal weken eerder mijn slijmprop al verloren. Omdat ik ter controle regelmatig een ctg had moeten laten maken van de baby, hij bewoog steeds minder, belde ik de verloskundige. Op haar advies moest ik toch eventjes naar het ziekenhuis voor een ctg en een onderzoek. Na de hele avond samen met mijn vriend in het ziekenhuis te hebben gezeten concludeerde ze dat mijn vliezen niet gebroken waren.Toch wel enigszins teleurgesteld ging ik weer naar huis. Mijn vader die met ons mee was gegaan lachte er nog om hahaha vals alarm. Maar ik was er niet gerust op, ik voelde gewoon dat er iets niet klopte. Om 23.30 uur ben ik dan ook maar gaan slapen.Om 1.30 uur werd ik echter wakker en hup er liep een hele golf water langs mijn benen naar beneden. Ik zei tegen mijn man ja hoor zie je nou wel ik moet gaan bevallen. Hij zei toen iets wat slaperig: alweer?? Het zal wel. Ik zei hem dat het deze keer echt was en raadde hem aan nog maar eventjes te slapen want dat ging ik ook doen, dan kon ik uitgerust verder dacht ik. Maar helaas ik lag nog niet goed en wel in bed of ik kreeg enorme weeë, telkens na elkaar zonder pauzes. Ik ben toen naar de woonkamer gegaan en heb over de bank heen hangend mijn weeë geprobeerd op te vangen.Rond 5.30 uur heb ik dan toch voor het eerst de verloskundige gebeld die mij dus de avond van te voren naar het ziekenhuis had gestuurd, zei vertelde dat ik haar maar moest terugbellen als de weeë regelmatiger kwamen.Oké dus vanaf nu kwam mijn man in beeld hij had al die tijd gewoon geslapen en eerlijk gezegd vond ik dat wel prima, lekker rustig niemand om me heen. Met het horloge erbij, ik werd helemaal gek van de pijn, wee op wee op wee.Tot ik onder de douche ging staan en toen namen de weeë eventjes wat af. Om 9.00 uur na nog wat uren wanhopig puffen,belde ik weer naar de verloskundige, ze kwam er meteen aan want ik schreeuwde het uit van de pijn.Ze toucheerde me en ik had 3 cm!!!! na zo’n heftige nacht. Ze adviseerde me om naar het ziekenhuis te gaan,omdat ik daar ook pijnbestrijding kon krijgen. Ze reed met ons mee en in het ziekenhuis had ik nog steeds 3 cm, ze besloten om me een ruggenprik te geven want ik was behoorlijk uitgeput.Achteraf bleek dat mijn zoontje in een zogenaamde A A ligging lag en dus met zijn hoofdje “naar de sterren keek”. De hele middag heb ik kunnen uitrusten want de ruggenprik hielp goed,om 16.00 uur had ik volledige ontsluiting.Ik moest echter wachten tot mijn gevoel terug was zodat ik zelf kon persen,dit mocht ik om 18.45 uur gaan doen, drie kwartier hevig persen maar dan was er ook wel om 19.35 uur onze prachtige zoon met als naam JARNO. Hij woog 3410 gram en was 51 cm. Ik was wel ingeknipt maar dat vond ik helemaal niet erg, het gevoel toen Jarno op mijn buik lag was een overweldigend gevoel, ik was lichtelijk in shock. Op dit moment denk ik wel ooit nog een tweede zou fijn zijn maar voorlopig niet.

Sylvia