5 april was de uitgerekende datum, een dag na de verjaardag van mijn oudste dochter, Loïs. Omdat Loïs 8 jaar geleden 2,5 week te vroeg was had ik ergens wel verwacht en ook stiekem gehoopt dat ook deze baby zich wat vroeger aan zou dienen, maar nee hoor. De verjaardag van zijn zus ging voorbij en ook de uitgerekende datum ging zonder enig teken van een zich aandienende bevalling voorbij. Wat een teleurstelling. Ik had al hele visioenen in mijn hoofd van inleidingen en een bevalling in het ziekenhuis.
Op zondagnacht schrok ik om 4 uur wakker van een kramp. Zou dit het zijn? Zo voelde het wel. En ja hoor, weer een kramp. Onmiskenbaar, dit is het, dat weet je wel als het de tweede is. Eerst nog even gaan douchen. Ik had de dag ervoor vet in mijn haar gesmeerd en wilde toch wel met een fris koppie in mijn bevallingsbed liggen (waar je al niet aan denkt op zo'n moment...) Om half 5 mijn moeder gebeld die bij de bevalling zou zijn en snel daarna de verloskundige omdat het toch wel voelde alsof het snel zou gaan.
De verloskundige was er rond 6 uur. Na wat rondgelopen te hebben zat ik op de bank de, toch wel heftige, weeën, weg te puffen. Rond half 7 wilde de verloskundige toch wel even kijken hoe het met de ontsluiting stond en gingen we naar de slaapkamer. Ik had het gevoel dat ik mee moest persen dus dat deed ik dan ook stiekem een heel groot beetje. Dit had de verloskundige in de gaten dus ze moest toch echt even heel snel naar de ontsluiting kijken en ja hoor, 10 centimeter! Wat was dat onzettend snel gegaan.
De verloskundige brak mijn vliezen en constateerde dat de baby in het vruchtwater had gepoept, maar ze bleef heel rustig en besloot mij toch gewoon thuis te laten bevallen omdat de ontsluiting al compleet was en ik ook al goede persdrang had. Wat een opluchting! Ik begon met persen maar had al gauw door dat deze baby iets zwaarder was dan zijn destijds tengere zusje. Hij wilde niet echt de bocht om. De verloskundige besloot om voor alle zekerheid vast een ambulance te bellen.
Ze verzekerde me dat de baby er vast uit zou zijn voordat de ambulance gearriveerd was maar dat ze deze toch zou bellen. Ik ging ermee akkoord ook omdat ze zo kalm bleef en de hartslag van de baby ook telkens goed was. Ik heb geen moment paniek gevoeld. Toen na een paar persweeën de baby nog de bocht niet om wilde moest ik van haar op de baarkruk. Daar zag ik wel even tegenop omdat ik dan van het bed af moest, maar het viel me alleszins mee.
Uit alle macht heb ik op de baarkruk geperst met mijn vriend achter mij om me te ondersteunen en met veel pijn en moeite kwam dan toch het hoofdje eruit. De baby bleek echter dusdanig groot dat zijn schouders er niet uit wilde en ik had ook geen persweeën meer. Ik moest op eigen kracht uit alle macht meepersen terwijl de verloskundige probeerde onze grote knul zijn schouders vrij te krijgen.
Op het moment dat er aangebeld werd en mijn moeder de ambulancebroeders binnenliet kwam met een laatste schreeuw en een keiharde pers onze zoon los. Hij plofte op de grond en lag op zijn rug met zijn benen wijd waarop mijn vriend meteen riep "Het is een jongen!" En wat voor één zeg! Een grote knul van 9 pond met de namen Tijl Eke om 7:50 uur geboren.
In tijd van 3 uur en 50 minuten had ik hem op de wereld gezet. Wat was ik trots en blij dat alles goed was gegaan en ook ontzettend blij met onze verloskundige die ons, ondanks dat het best een spannende situatie was, zo goed heeft begeleid en die ook zo kalm is gebleven. Dankzij haar heb ik het echt ervaren als een superbevalling!
