In mijn verlof ging het steeds minder. De hele zwangerschap geen klachten gehad, op een verhoogde bloeddruk na, maar die kon de gynaecoloog mooi op peil houden met medicijnen. Geen vuiltje aan de lucht dus. Maar in de 37ste week bleek mijn bloeddruk ondanks de medicatie toch weer te stijgen. Op naar een ctg, alles gelukkig prima in orde met ons kleintje dus weer lekker naar huis.
Wel ben ik vanaf dat moment twee weken lang om de twee dagen in het ziekenhuis op controle geweest. Mijn koffertje, het fototoestel en de videocamera lagen al achterin de auto voor het geval dat ze me daar wilden houden. Keer op keer mocht ik weer naar huis. In week 39 weer een controle bij de gynaecoloog, die stuurde me lekker weer naar huis ik hoefde pas anderhalve week later, 2 dagen na de uitgerekende datum weer terug te komen.
Dan zou hij een inwendig onderzoek doen om te proberen de bevalling in gang te zetten. Dat was donderdag 12 juni, ik zag best op tegen dat onderzoek. In plaats van de aanstaande oma’s wilde ik graag dat mijn vriend hierbij zou zijn, hij heeft dus een vrije dag geregeld. Op de woensdag voor de controle voelde ik ’s avonds wat rommelen. Een terugkerende kramp in mijn rug. Zou dit het zijn, zou ons kindje besluiten te komen voor dat inwendige onderzoek….
We hadden vrienden op de koffie en die viel het wel op dat ik niet zo lekker zat, maar wat wil je als je 40 weken en 1 dag zwanger bent. Nadat zij naar huis gingen zijn mijn vriend en ik lekker gaan slapen. Om 3.00 uur werd ik wakker, de rugweeën trokken nu ook naar de buik. Om mijn vriend niet wakker te maken en de weeën goed te kunnen timen ben ik lekker beneden op de bank gaan liggen.
Om 4.00 uur kwamen de weeën nog steeds om de 10 minuten en ben ik weer lekker in mijn bed gekropen. Om 6.15 uur vond mijn vriend het wijs om het ziekenhuis maar eens te bellen, de weeën kwamen inmiddels om de 5 minuten. We mochten komen! We hebben rustig nog even ontbeten en een kopje koffie gedronken en daarna zijn we naar het ziekenhuis gegaan.
Eenmaal op de verloskamers heeft de verloskundige de vliezen gebroken, ik had toen al 4 cm ontsluiting. Lekker, dat schiet op. Twee uur later zouden ze me nog een keer controleren, helaas nog meer 1 cm gevorderd. De verloskundige besloot me op de andere zijde te laten liggen en dat deed wonderen. De weeën werden steeds heftiger en ik kreeg het stikheet, gelukkig mocht ik nog even onder een koude douche. ‘Zo vlot zou het toch niet gaan’.
Nog geen 5 minuten onder de douche kreeg ik persdrang. De verloskundige en verpleegkundige wisten niet hoe snel ze me af moesten drogen en op het bed hijsen. Een kindje onder de douche vangen, daar hadden ze geen zin in. Terug op het bed bleek dat ik inderdaad volledige ontsluiting had, ik mocht persen! Na 4 flinke persweeën werd ons mooie meisje om 11.07 uur geboren.
Lotteke huilde meteen enorm en had haar ogen wijd open. Een heel wakker kindje. Papa heeft de navelstreng doorgeknipt en daarna mocht de kleine meid meteen lekker drinken bij mama lekker huid tegen huid. Een overweldigend gevoel!
