De bevalling van Riekie en de geboorte van Isa 29 april 2003

Mijn babytje lag al zolang als we maar weten in een stuit. Dus werd ik met 36 weken doorgestuurd naar een gynaecoloog.Helaas kon er niet gedraaid worden, omdat de placenta aan de buikwand lag. Er werd een datum afgesproken voor een geplande keizersnede met 38,1 weken. Vrijdag 25 april nog voor controle, maar er zijn geen tekenen dat er natuurlijk iets gaat beginnen voor aankomende dinsdag en de baby ligt nog steeds super in een stuit. Maandag 28 april is het baby'tje heel erg actief en heb ik wat harde buiken, zou ze dan toch nog komen vandaag? Dinsdag wordt ik wakker. Nuchter blijven de hele ochtend. Bel mijn moeder op om te vragen hoe het met de jongens is. Ik grap tegen haar dat het vast niet doorgaat. De baby is vast gedraaid. Om 11 uur gaan we naar het ziekenhuis. Daar dring ik aan op een echo. Maar ze willen me eerst operatieklaar maken. Ik zeur om een echo, dus uiteindelijk krijg ik de echo. Wat blijkt de baby is gedraaid. Ik krijg te horen dat ik naar huis mag. Maar dat is niet de bedoeling ik wil de baby nu!!! Alles is geregeld. De jongens zijn uitbesteed, mijn ouders en mijn man hebben er vrij voor genomen. Er vallen dus wel een paar traantjes. Ook al ben ik blij dat ik niet geopereerd hoef te worden is de teleurstelling toch aanwezig. Dus ik vraag of ze in ieder geval wil kijken of er dan al wat bezig is. Wat schetst onze verbazing? De baby is niet alleen gedraaid, maar ook ingedaald en al bezig geboren te worden (en ik voelde helemaal niks). Dus brak de gynaecoloog mijn vliezen en kreeg ik voor de zekerheid een infuus. Ik werd aangesloten op een ctg en de baby kreeg een prikker op haar hoofd. Ik lag daar een uurtje een beetje lacherig, omdat we nu in ëën keer weer papa en mama zouden worden op een hele andere manier dan we hadden gedacht. Na anderhalf uur zei ik dat ik dacht dat ik moest persen, en dat mijn man maar even moest bellen. Ze wilden eerst niet komen, ze hadden namelijk net een bevalling af en wilden lunchen. Ik was toch nog niet zo ver. Dus kwam er alleen een verpleegkundige, die vervolgens heel snel de arts erbij haalde omdat ik volledige ontsluiting had. Het persen was een beetje spannend, omdat ik net als bij de eerste richting een totaal ruptuur ging. Maar een flinke knip voorkwam dat gelukkig. Voor ik er erg in had lag de baby op mijn buik. Ik zag direct dat het een meisje was deze keer. Isa was geboren. Toch op de geplande datum, maar veel makkelijker als gedacht..

Riekie