Vrijdagavond begon het een beetje. Maar verder geen aandacht aan geschonken want ik had wel vaker krampjes. Zaterdagochtend om 7.45 uur wakker door enorme pijn aan mijn heup. Mijn man vraagt of het door de baby komt. Nee denk het niet. Blijf nog ff liggen op mijn rug maar het gaat niet over dus om 8 uur van bed. Plotseling enorme drang om de spiegels van de slaapkamer schoon te maken. Mijn man kijkt vreemd. “Doe jij ineens vreemd. Wat heb jij?” Geen idee, maar die spiegels moeten NU schoon. S’middags de stad in geweest want de verzorgingsproducten voor de baby moeten nog steeds worden gekocht. Dus de auto in de stad in. Mijn man parkeert de auto, haalt een kaartje en ik…….. ik zucht pijn weg die vanuit de bovenbenen komt. Mijn man vraagt wat er aan de hand is en waarom ik zo moeilijk kijk. Maak m nog niet ongerust en zeg dat het wel gaat en dat het niets is. We gaan naar de Etos en nog naar de Free Record Shop. Daar komen we een vriendin tegen van mijn man moeder en ze vraagt hoe het gaat. Ja prima hoor. Ja, want ja bent morgen uitgerekend hè? Ja zeg ik. Ze vraagt of ik al wat voel. Ik kijk haar aan en hoor mezelf keihard tegen haar liegen dat ik nog nergens last van heb. Hihi Toen nog snel ff het nieuwste boek van John Grisham gekocht en onderweg weer naar de auto denk ik bij mezelf dat de pijn nu wel om de 10 min. komt. Thuis aangekomen instaleer ik mezelf op de bank met het boek van John en begin te lezen. Mijn man maakt ondertussen het eten klaar. Heb inmiddels wel mijn man verteld over de pijn die om de 10 min. komt. Zeg tegen m dat ik de vk ff ga bellen. Hij brengt ondertussen wat eten naar zijn moeder. (Had ie beloofd) In een mum van tijd is ie weer thuis. De vk vertelt me dat ik niet eerder hoef te bellen als de pijn tussen de 4 en de 6 min. komt en een minuut aanhoudt. Is prima, wat jij wilt. Ga ondertussen Kopspijkers kijken, mijn man kruipt achter de puter. Hou ondertussen de tijd wel in de gaten tussen de pijn door. Een uur later bel ik Daphne, de vk. Ze komen nu al een uur lang Daphne en ze houden een volle minuut aan en ze komen om de 4 min. Ze komt ff kijken. Mijn man is ook al beneden. Na een kwartier is vk er. Ze gaat ff kijken hoe het met me is van onder. Ze voelt en verteld me het heugelijke feit dat ik al 4 en een halve cm ontsluiting heb en dat ze de kz (kraamzorg) gaat bellen. Nadat de kz is gearriveerd gaat de vk mijn vliezen breken. En na het breken heb ik 5cm ontsluiting. Dat gaat lekker snel denk ik. Voor de koffie snel thuis, hihi Vk gaat weer naar huis en gaat slapen zegt ze. Ik zie jou vannacht wel. En zo blijven mijn man en de kz en ik achter. Ga weer lekker op bed zitten en onder de weeën door keuvelen wel lekker en kijken we tv. Het is inmiddels rond een uur of 10.

Een uur later is het niet meer zo goed met me en verga ik van de pijn in de bovenbenen. Goed zuchten en mijn man is een enorme hulp en steun die goed met me meezucht. De arme schat voelt zich zo hulpeloos. Zo gaan we de nacht in. Rond een uur of 2 is het niet meer te harden en heb ik 2 maal een washandje weggegooid en 1 keer gedreigd de wasteil aan gort te slaan. (slaat nergens op natuurlijk nu ik dit zo opschrijf maar enfin, een mens doet rare dingen) De vk wordt weer gebeld rond een uur of half 3 want het schiet niet op en de kz is benieuwd hoeveel ontsluiting ik nu heb. De vk is er snel en hoort me schreeuwen van de pijn. (volgens mij kan iedereen in de straat me nu horen). Daphne voelt en zegt 7 cm. Nog ff volhouden. Jaja, makkelijk gezegd Daphne. Zullen we ruilen.

Mijn man heeft er inmiddels een nieuwe taak bij. Mij deppen met een washandje. Goh, wat is dat lekker. Dank je schat, je bent een lieverd zeg ik tegen hem. Hij weet niet wat ie anders moet doen. Zijn meisje in zo’n pijn kan ie bijna niet aanzien. Voelt zich enorm hulpeloos. Rond een uur of kwart voor 4 gaat de vk nog eens voelen. Ze wacht op een wee en voelt. Ik heb 10 cm ontsluiting en mag gaan persen als ik de drang heb. Oké, denk ik, ik ben er klaar voor. De kz haalt alvast kleertjes van boven en legt alles klaar voor de bevalling. Na een half uur te persen komt Daphne erachter dat het niet thuis gaat lukken en dat het kindje in een kruinligging ligt. Dus belt ze met spoed 112 voor de ambu die er, ondanks de enorme sneeuwberg die er nog ligt, binnen 5 min. is. Mijn man wordt naar buiten gestuurd om een weg vrij te maken voor de brancard en omdat het ambupersoneel niet de draai kan maken van de gang naar de woonkamer wordt er besloten dat ik van de kamer op eigen kracht naar de gang moet. Onderweg van de kamer naar de gang krijg ik kort op elkaar 2 weeën. Zak door mijn voeten heen van de pijn die niet meer uit te houden is en 3 man sterk ondersteunen me om naar de gang te komen. Onderweg naar buiten komen de weeën heel snel op elkaar. De vrouw van de ambu zegt me dat ik moet proberen om het uit te houden tot het ziekenhuis waar alles inmiddels voor me in gereedheid is. Ritje van ambu naar ziekenhuis is 3 min. Zwaailichten aan en we zijn er zo. Het is inmiddels half 5. In het ziekenhuis aangekomen en de voeten in de stijgbeugels zie ik de gyn aankomen. Oh nee hè, niet hij. Deze man die me destijds bij follikelmetingen zo rot heeft behandeld en pijn heeft gedaan die gaat mijn kind ter wereld helpen. Nou goed het moet maar. Om mijn part snijden ze me hier ter plekke open en halen zo hem/haar eruit, maar me niet uit, zolang het maar gebeurt. De vk is er ook. Gyn gaat zitten en bij de 1ste wee wordt de vacuumpomp geplaatst. Oke, zegt de vk, nog 1 of 2 weeen en je hebt je kindje Jannet. Ik vraag haar of ze dat beloofd en als het niet zo zal zijn dat ik haar iets aan ga doen. Ze beloofd plechtig dat het zo zal zijn. Bij de 2de wee voel ik de gyn trekken en vraagt me nog 1 keer hard te persen. Met mijn allerlaatste oerkracht geef ik alles wat ik nog heb en dan hoor ik m zeggen dat ik mijn kindje mag pakken. Beduusd kijk ik m aan en zie het kindje komen. Ik strek mijn armen en haal mijn kindje uit me. Ze leggen me het op de borst en ik vraag wat het is. Het is een meisje, ik kijk mijn man aan en zeg: “Zie je wel, heb altijd gelijk gehad”. Krijg een enorme dikke kus van hem en zegt me hoe trots ie is op me. Ik kijk het verplegend personeel aan en zeg vol trots: “ Mag ik jullie voorstellen, dit is Nerena” Kijk naar haar en zeg: “Welkom op deze wereld kleine prinses”. Nerena is 51 cm lang en 4170 gram. Het is kwart voor 5. De nageboorte moer er nog uit. Dat duurt ff en de gyn vraagt me ff wat mee te persen. Ik pers 1 keer goed hard en de nageboorte komt er met zo’n gang uit dat het tegen de gyn aan stuiterd zo het bakje in met het gevolg dat ie helemaal onder het bloed zit.

Na gehecht te zijn krijgen we koffie en beschuit met muisjes en laten ze ons even alleen. Ik zeg tegen Sybo dat er toch gerechtigheid bestaat. Doelend op het voorval van de nageboorte. We lachen er allebei ff hartelijk om. Nerena kijkt heel helder de wereld in en heeft voor het eerst al gedronken aan de borst. De mobiel komt te voorschijn en de familie wordt gebeld. Iedereen is dolgelukkig maar lang niet zo als wij op dat moment. Nerena maakt dat ik alles weer een klein beetje begin te vergeten. Het is een super lief meisje die alleen huilt als er wat aan de hand is. Dat kunnen er 3 dingen zijn. Of ze heeft een vieze luier, een koude kruik of honger. Ze komt overdag om de 3 uren en s’nachts komt ze om de 4. Maak haar s’nachts niet wakker voor de voeding, overdag wel.