Eindelijk was ik zwanger. Na een ivf poging, de eerste! Ik kon niet op de normale manier zwanger worden want ik heb slechte eicellen. Wat waren we blij!! Ik bleef onder behandeling van een gynaecoloog want dat vond ik veilig en er waren wat risico's aan de bevalling hadden ze verteld. Ik zou dus ook in het ziekenhuis bevallen. Ik was in het ziekenhuis in Roosendaal maar op t laatst wilde ik toch naar Bergen Op Zoom want dat was dichterbij. Hier gingen ze de uitgerekende datum nog eens berekenen. Ze kwamen bij een week eerder dan ze hadden gezegd in Roosendaal en hielden zich daaraan vast omdat je bij IVF heel goed kan uitrekenen wanneer de baby komt, je weet immers wanneer het ingebracht is. Ik was dus meteen overtijd en al 42 weken en 1 dag zwanger. Ik heb op zondag nog een ctg laten maken en die was goed.

Op maandag zou ik ingeleid worden en moesten we om half 8 in het ziekenhuis zijn. Maar 's nachts om half 3 werd ik wakker van krampen en pijn die steeds terug kwamen. Het was begonnen! Ik was blij want inleiden leek me geen pretje en ik wilde graag meemaken hoe een bevalling zelf begint. Nou, dat wist ik nu! Om kwart voor 5 heb ik mijn man wakker gemaakt en om kwart over 5 heeft hij de verloskamer in het ziekenhuis gebeld. We mochten komen. Ik heb eerst nog gedouched want ik wilde wel fris zijn haha en toen weg. Het was nog donker en ik was blij dat niemand me kon zien onderweg. Ik heb met mijn ogen dicht gezeten. Daar gekomen begon ze me meteen te onderzoeken en ik had al 4 cm. Viel lekker mee!! Ze prikte de vliezen door en ik mocht met een laken om naar de verloskamer waggelen. Daar was mijn man erg goed bezig door met een massage spin mijn rug te masseren. Er was een stagiare dus er moest steeds 2 keer getoucheerd worden...niet echt leuk maar ja. Om half 10 voelden ze allebei en had ik 7 cm ontsluiting. Ik baalde ergens wel want ik dacht dat het verder was.

Om 10.00 hield ik het niet meer en zei tegen de stagiare dat ik moest poepen. Ze schrok en rende weg. (ik had ergens gelezen dat als je dat zegt ze je heel serieus nemen en dan denken dat je volledige ontsluiting hebt. Gemeen he maar ik wilde dat ze gingen kijken en dat hadden ze pas een half uur geleden gedaan dus ik dacht dan duurt het nog even voor ze weer kijken en ik had echt het gevoel dat het nu goed was en was bang anders niet geloofd te worden) en ja hoor! We hadden een belgische verloskundige en die zei :"Ze is volledig." Vond ik op dat moment een rare opmerking maar ja zo noemen ze dat daar zeker? En toen ging het snel. Ik perste verkeerd (ja zeg, nog nooit gedaan) en ik kreeg een standje van de verloskundige. Ze zei: "En nou ga je persen anders zitten we hier vanavond nog" Ok ok, geen paniek dacht ik. Maar opeens stond ze aan de telefoon naast me en zei: "we hebben een beetje bradicardi"(dat heb ik verstaan)En mee komt de gynaecoloog aanrennen en die zegt :"Ik ga een beetje helpen want het kindje vind het niet zo leuk" Ik wist niet wat het betekende dat woord maar later hoorde ik dat het hartslagje wegviel. De gynaecoloog pakte de vacuumpomp en dat hij zachtjes mee ging trekken. Hij riep dat hij een knip ging zetten. Meteen daarna riep hij dat het niet meer nodig was.

Oh jee...conclusie?.... en om 10.28 werd Jesse geboren. het eerste wat ik zei was "Het is er, het is er" En ik vroeg wat het was. Een jongen! Zei mijn man met tranen in zijn ogen. Ik werd gehecht want ik was dus uitgescheurd. Maar daar heb ik weinig van mee gekregen. Ik lag daar heel gelukkig met mijn zoon op mijn buik. Die heel hard huilde want hij had een paarse plek op zijn hoofd van de vacuumpomp. Een koffiepad noemde wij het. Hij kreeg paracetamol ervoor en daarom wilde hij ook niet meteen drinken. Ik wilde heel graag borstvoeding geven dus ik heb hem heel vaak aangelegd en 's avonds had hij door hoe hij moest drinken. We moesten wel een nachtje in het ziekenhuis blijven doordat hij met de vacuumpomp was geboren. Om 23.30 was hij nog aan t drinken. De verpleging vond dat ik moest slapen dus in overleg is hij van de kamer gehaald en heeft hij ergens anders geslapen. Vond ik echt heel erg!! Ik heb niet geslapen, alleen maar aan m'n ventje gedacht en goed geluisterd of ik hem niet hoorde. Ik dacht hem te horen maar 's morgens zeiden ze dat hij niet meer gehuild had en heel de nacht geslapen had. Ze hadden hem ook niet gebracht voor een voeding. Hij was niet licht, 4080 gram maar ik dacht dat pasgeboren baby's altijd 's nachts moeten drinken? Jesse is nu 1,5 en het gaat heel goed met hem. Ik ben pas 2 weken gestopt met de borstvoeding omdat het nog zo lekker ging maar nu vind ik t wel genoeg en ik wil graag streng lijnen. Heb ik nog niet gedaan en ik was 23 kilo aangekomen tijdens de zwangerschap. maar wat zijn we blij met onze zoon en wat genieten we van hem! Groetjes marieke