Het heeft enige tijd geduurd voordat ik zwanger werd (ongeveer 9 maanden), en in Maart 2005 zei ik tegen mijn man, toen nog vriend: Sjee, nu moet ik niet zwanger worden, anders krijgen we nog een kerstkindje ook! Op 4 mei 2005 bleek ik zwanger!!! YES!!! Wat een geluk! Mijn zwangerschap ging geweldig. Voelde me niet vaak ziek en straalde. De test van de huisarts, die van de verloskundige (echo) en van de pretecho kwamen allemaal uit om een andere datum. Ergens tussen 20 december en 5 januari! Uiteindelijk met de verloskundige 5 januari aangehouden. Op eerste kerstdag (14.57) 2005 moest ik lachen om de kinderen van mijn echtgenoot. Ik voelde wat water ontsnappen, is dit urine of toch... Niet veel later moest ik niezen, en toen liep er wat meer water.

Ja, volgens mij toch vruchtwater. Mijn kindje was nog niet ingedaald bij de laatste controle, dus moest ik direct plat op bed gaan liggen. De vk zou na de bevalling waar ze mee bezig was langs komen. Om 19.00 kwam ze eindelijk. Dat is dan lang stil liggen hoor! Nou na controle bleek dat de baby goed ingedaald was en dat ik lekker rond mocht lopen, douchen etc. Ze zei dat ik vanavond of vannacht mijn kindje wel in m'n armen zou hebben. Om 23.30 toch maar gaan slapen. Ik kon nog wel langer gaan liggen wachten op de weeën, maar dat schiet ook niet op. De volgende ochtend om 11 uur belde de vk weer. (er was echt nog niks, geen wee helemaal niks). Ze zou s'middags om 14.00 weer komen, aangezien dan de 24uurs gebroken vliezen er aan zaten te komen. Ik moest maar lekker gaan wandelen (hartje winter) met m'n jas open! Wel gedaan natuurlijk! Om 14.00 uur was ze er inderdaad. Geen ontsluiting helemaal niks, dus we konden naar het ziekenhuis op 2e kerstdag. Na een uur aan het CTG werden we naar huis gestuurd. Mevrouw, wij gaan nu niet inleiden, dan is de bevalling midden in de nacht... Morgenochtend om 6uur mag u terug komen.

Goed, 1 voordeel... Geen kerstkindje dus! Eenmaal thuis begon het te rommelen, en na een half uur had ik weeën die ongeveer 45 sec. aanhielden en om de 4 minuten kwamen... Toch een kerstkindje?? Om 20.30 nog even naar het ziekenhuis gebeld wanneer ik moest komen nu het uit zichzelf was begonnen. Toen ze vroeg of ik nog door de weeën heen kon praten kreeg ik net zo'n heftige wee dat ze het vanzelf wel hoorde. Kom maar meteen zei ze. Prima zei ik, maar ik ga niet meer naar huis. Grappig hoe vaak ik onderweg in het ziekenhuis te horen kreeg: Hou 'm nog even binnen, dan krijg je geen kerstkindje! Toen we daar aankwamen konden we meteen naar een verloskamer toe, het was lekker rustig. De pijn werd erger en erger, en om 00.00 kreeg ik een prik in mijn bil zodat ik wat kon slapen... Voelde me een beetje dronken worden van die prik en hop... ik sliep. Om 4.00 werd ik wakker van de weeën, ze waren niet meer om te harden!!! De gyn kwam erbij en ze vertelde me dood leuk: Oh, goed zo, al 1 cm.!!! WHAT??? Om 7.15 kwam ze weer en had ik 4 cm.!!! Mijn god... Dus echt 1 cm per uur!!!! Toen raakte ik mezelf lichtelijk kwijt!!! Wist niet meer hoe ik liggen moest en dan al die draden en het infuus!!! Een verpleegkundige merkte dat ik het niet meer zag zitten en kwam bij me zitten, zij heeft me super gesteund, tot het moment dat ik om 8.04 aangaf dat ik moest persen. Nee, sorry dat kan niet!!!!

Je had net pas 4 cm. Ze heeft me op een po-stoel gezet omdat ik misschien wel moest poepen!! Om 8.30 merkte ze dat ik de pijn echt niet meer trok en ging op zoek naar de gyn. Deze zat in de overdracht van dienst en zou direct daarna langskomen om te kijken wat voor'n pijnmedicatie ik kon krijgen. Pas om 9.00 kwam dat mens (sorry). Ze voelde en ik heb nog nooit iemand zo wit zien worden binnen 1 seconde. Je hebt volledige ontsluiting... NIET PERSEN!!! Sorry, niet persen!!! Ik doe het al, kan er niks aan doen... Om 9.18 heb ik groen licht gekregen om te persen en om 9.31 was hij er. Onze liefste schat. Max Christopher. Huilen zonder tranen, lachen zonder geluid. Een mama kan dan echt alles in 1 keer!! Helaas was ik behoorlijk ingescheurd (naar voren wel te verstaan), en dat kon bijna niet verdoofd worden... AUW!!!! Na 2 dagen ziekenhuis mochten we naar huis!!! Wat een genot!!!

Via deze weg wil ik mijn echtgenoot nog even sorry zeggen. Hij heeft het echt zo zwaar te verduren gehad met mij!!! Sorry schat, ik hou van jou 4-ever!!! Liefs, Maaike