Ik heb werkelijk genoten van mijn zwangerschap.
Ondanks de slapeloze nachten van door mijn bekken en de enorme vocht vasthouding was ik niet van de roze wolk af te slaan.
Mijn werk in de zorg heb ik ook tot een week voor mijn verlof vol kunnen houden.

Ik was uitgerekend op 22 december en keek ook wel heel erg uit naar die data. Toch spannend zo rond de kertdagen en veel verjaardagen die maand. Uiteindelijk heb ik die data voorbij gelopen en begonnen de eerste weeën precies een week later op de 29ste.
Eerts wat lichte krampen, maar vanaf 14.00 begonnen ze toch wat heftiger te worden. Mijn zus zat nog even lekker bij me en wist me te vertellen dat de kleine toch wel gauw geboren zou worden.

Rond 17.00 voor het eerst de verloskundige gebeld. Ik kon zelf nog aan de telefoon komen dus waarschijnlijk nog niet veel reactie in de ontsluiting. Rond 20.00 weer gebeld dat de weeën erg regelmatig en heftig kwamen. Uiteindelijk kwam ze rond 21.00 even kijken. Had toen nog maar 2 cm, maar wij waren al blij dat er wat gebeurde.

Rond 22.15 braken mijn vliesen en bleek ons prinsesje in het water gepoept te hebben. Dus indicatie voor het ziekenhuis. Had gelukkig alles al klaar staan en heb mijn schoonouders nog gevraagt om de maxicosi mee te nemen als ze zouden komen.
Vol spanning zat we in de auto naar het ziekenhuis. Mijn man wou eerst hard rijden, maar met weeën was dat niet zo fijn en ook niet nodig.

Richting de afdeling regelmatig moeten stoppen voor de weeën en werden we op een kamertje gelegt.
Met onze meid ging alles goed en de weeën volgden elkaar goed en krachtig op.
Uiteindelijk zo goed dat er geen rust periode meer tussen zat, maar helaas de ontsluiting vlotte maar niet.
Uiteindelijk bleef ik op 7 cm steken en bleek onze dochter het niet goed meer te hebben.
De gynecoloog heeft de ontsluiting verder gemaakt tot 10cm een ik mocht gaan persen.
Het was inmiddels 1.30 's nachts.

Na heel wat persweeën en een vordering werd de vacuümpomp erbij gehaald en na 2 keer proberen bleek het echt niet te gaan lukken.
Nu werd de tijd wel erg kort voor onze dochter en was ondertussen de narcotiseur al gebeld.
Ik werd klaar gemaakt voor OK, maar de narcotiseur kwam maar niet opdagen.

Daar lig je dan met persweeën op de OK tafel en je mag niks. Je weet dat je kleintje het moeilijk heeft.
Uiteindelijk was de narcotiseur er en werd ik volledig weg gemaakt. Mijn man kon er dus helaas niet bij zijn, maar stond te wachten tot ons meisje naar het kamertje ernaast werd gebracht.
Erg stil en geen huiltje kwam ze ter wereld.
Met wat extra zuurstog en uitzuigen ging het toch nog erg goed met der en mocht ze met haar papa mee naar de kamer totdat mama er aan kwam.

Dan word je wakker van de narcose en vraag je je af wat er toch allemaal gebeurd is.
Je ziet je meisje en geniet volop.
Wat een wondertje zo midden in de nacht geboren.

Nu bleken mijn bekken niet goed te ons kindje geboren te laten worden. Voor de tweede word het zeker weten ook een keizersnee, maar hoop dan toch dat we daarbij aanwezig kunnen zijn.

Ons meisje word over 2 maandjes alweer 2.
De tijd vliegt en de pijn ben je allang weer vergeten.