het was donderdagnacht toen ik al 10 dagenover de uitgerekende datum wakker werd.
ik had voorweeen(wist ik toen nog niet)ze bleven om de 20 min komen.
Ik samen met mijn man onder de douche de weeen opvangen en toen hadden we er eigenlijk allebei heel veel zin in.we hadden zolang naar dit moment toegeleeft!onze eerste kindje en dan ook nog zoveel dagen overtijd.

om 6 uur s'ochtends pas de verloskundige gebeld,ik dacht zolaat mogelijk dan kan het alleen maar meevallen.
maar helaas had nog maar net 1cm ontsluiting!toch wel een beetje balen.
Ik had toevallig die ochtend ook extra controle in het ziekenhuis,omdat ik natuurlijk al zoveel dagen later was willen ze om de 2 dagen kijken of het kindje het nog wel goed heeft in je buik.
de verloskundige had het rustig en ging met ons mee.
we kregen de keus of nu inleiden of naar huis en nog wat proberen te slapen.(nou na de hele nacht opgeweest te zijn)koos ik toch voor het laaste.
die vrijdag heb ik s'middags nog 3 uurtjes kunnen slapen.
S'avonds begonnen de weeen weer,maar ze bleven maar om de 20 min komen,dus ik wist dit zijn nog geen echt weeen,maar niet minder pijnlijk hoor!
die zaterdagochtend huilend mijn verloskundige opgebeld,ik hield het zo ook niet vol,had al 2 nachten totaal niet geslapen,en ik moest nog gaan bevallen.
na overleg met de genaeceloog in het zkh mocht ik een slaappil nemen zaternachtavond en ook een voor zondagavond,want dan zouden ze me maandag(precies 42 weken)gaan inleiden.
Maar daar dacht ons kindje dus anders over en ik voelde zaterdagavond al weer weeen opkomen,deze voelde toch wel wat pijnlijker,dus ik voor overleg de verl.weer gebeld of ik die slaappil nou wel moest innemen.

nou dat mocht dus wel,dat zou alleen maar fijnn voor me zijn als het wel echt doorzette,want dan was ik wat suffer.
Nou ik die pil ingenomen en lig op bed met weeen,als mijn man naar de wc wil ik hoor hem de eerste stap op de trap zette en roep hem nog net optijd terug als ik spontaan,zonder dat ik het voelde opzetten 5x moet overgeven(gelukkig net het wiegje gespaard,dat al klaar stond naast me bed,hahaha)nou die nacht was echt afzien hoor,het woord weeen heeft voor mij een heel andere betekenis gegekregen,niet om mensen bang te maken ofzo maar ik vond het echt verschrikkelijk zo pijnlijk.
nou om 4 uur had ik 6cm ontluitind en om 6 uur nog steeds,dus dat schoot niet op.
de verloskundige wou de vliezen gaan breken om zo de weeen weer wat op te wekken,zij schrapen met zo'n haakje,maar er kwam maar niks.....
he hoe kan dat nou?zijn je vliezen al gebroken vroeg ze aan mij:nee natuurlijk niet dat had ik dan toch wel gemerkt!
nou ik had dus kennelijk helemaal geen vruchwater meer.
dit vond ze verontrustend en ik natuurlijk ook.
en ik was blij dat ze me naar het ziekenhuis stuurde,want ik kon niet meer tegen de pijn,ook al had ik me zo voorgenomen om alles zo natuurlijk mogelijk te willen,als ik dan toch al naar het ziekenhuis moet dan ook maar gelijk pijnstilling.
gelukkig was het inmiddels zondagochtend,dus lekker rustig op de weg we wonen maar 5 min bij het zkh vandaag maar het is echt geen pretje met weeeen in een auto te moeten zitten.
en dan het ergste nog,dat me man mij bij de ingang had neergezet in een rolstoel en dat hij natuurlijk de auto nog moet wegzetten,zat ik dan in een rolstoel bij de receptie me weeen in me eentje op te vangen.

nou zo ongelukkig heb ik me nog niet vaak gevoeld.
maar goed eenmaal aan het infuus en weeen opwekkers ging het heel goed.
ik kreeg een soort pompje waarmee jezelf de dosering kan geven die jezelf wil(je kan nooit teveel geven)en dat werkte zogoed dat ik nog even weggedut ben.
ons kindje maakte het gelukkig heel goed en op een gegeven moment was ik het liggen wachten zat.
ik had gehoord dat als je zegt dat je moet poepen dat ze dan weer kijken of je al volledige ontsluiting hebt en ik was wel nieuwschierig hoever ik was,aangezien ik hier niks van voelde.
dus mijn man verloskundige roepen en ze kwam en zei:ja mevr u heeft gelijk u heeft volledige ontsluiting!!!nou dat was wel het laatste wat ik verwacht had en vond het eigenlijk wel grappig ook(had die laatste 4cm dus helemaal niet meer gevoeld)
ik was wat uitgerust,door de pijnstilling,en met het gegeven dat als je mag gaan persen je kindje met een uur tot 2 uur geboren moet zijn ging ik er helemaal voor.
ik mocht gaan persen,maar toen ik hiermee bezig was waren er precies op dat moment nog 2 andere bevallingen en de verloskundige werd weggeroepen,nou lig je dan in je eentje die persweeen weg te zuchten.

toen ze weer terug kwam zei ze: en hoe ging het persen met z'n tweeen?ik keek haar verbaasd aan persen?ik heb ze weggezucht.
ze begreep niet dat mij dat nog gelukt was.
toen ze daarna tijdens een perswee weer weggeroeen werd en ik dus samen met mijn man aan het persen was,sloeg de paniek bij mij toe,ik schijn een hele harde noodkreet geroepen te hebben!hahaha weet dit gelukkig zelf niet echt meer,maar volgens mijn man stond ze toen na 1sec terug aan mijn bed.na drie kwartier flink persen(erg snel voor een eerste kindje zeiden ze)was ze er dan eindelijk Femke!!!
wat was ze mooi,na een uurtje met z'n drieeen doorgebracht te hebben in de bevallingsuite en een lekker douche mocht ik 3 uurtjes na de bevalling weer naar huis.
Femke is nu precies 6 maanden en ze is een ontzettend lief en rustig kindje en we genieten volop van onze roze wolk.
Ik kijk gelukkig goed terug op de bevalling,iedere bevalling is anders en bij mijn duurde het allemaal erg lang,maar ik zou het denk ik toch wel weer aandurven het is zo'n mooie,unieke ervaring.