De bevalling van Nathalie en de geboorte van Milan 21 maart 2001

Ik was ruim 41 weken zwanger, en het was een hittegolf in Nederland, ik hield het niet meer uit, dus besloot de Gynaecoloog om mij in te lijden op 07-08-2003. Nou ik heb slecht geslapen natuurlijk ''s nachts, en was om half 7 al op van de zenuwen, ik was zo bang dat het druk zou zijn op de verloskamers en ik dus niet zou mogen komen. Nou dat kwart over 7 leek nog uren te duren ... 7.10 dacht ik a me hoela ik bel gewoon dan ben ik vast de 1e beller. Nou het is rustig dus je bent welkom, Jippie Nou snel douchen, oma gebeld, en die was er zo om Demi te halen..... 8.10 stonden we bij de verloskamers, hup meteen aan het ctg, die weer goed bleek te zijn. Kwart voor 9 hebben ze mijn vliezen gebroken, helaas kreeg ik daar niet DE weeën van, daar krijgt je lichaam een uur de tijd voor anders zou ik een infuus krijgen waar ik wel tegenop zag.... Helaas kwart voor 10 was ik nog even vrolijk als om kwart voor 9..... Dus infuus werd geprikt, sjezus zeg, wat deed dat zeer. Heb nu ook een hele blauwe arm. Nou eerst het infuus op stand 3, daar kreeg ik lichte buikpijn van maar niet voldoende, dus toen op 6, nou toen begon het echte werk, pfoeee ik was effe vergeten hoe de weeën voelde, maar ik herkende het meteen. Nou ze volgde redelijk snel op elkaar. Om 11 uur kwamen ze zeggen dat ze het infuus weer wat op wilde schroeven. Ik zei nee toch zeker want ik denk dat ik persdrang heb..... Nou zei de verloskundige dat lijkt me sterk hoor, maar ik zeg niet dat het niet kan, dus ik zal je even toucheren. Nou ze schrok ervan, ik had ruim 9 cm, er stond nog maar een randje dus die persdrang was niet gek...... Dus zij snel haar schort aan en alle attributen klaar gelegd en om ongeveer kwart over 11 mocht ik eindelijk mee persen. Na 14 minuten persen was ons wondertje er, nou dat was dus supersnel, dat had ik nooit verwacht! Wat een heerlijk gevoel als je dat glibberige hoopje mens dan eindelijk op je buik krijgt! Nou zei de verloskundige je hebt de weeën wel erg goed opgevangen vandaar dat ik niet doorhad dat je al zover was, voor mijn gevoel heb ik ook niet heel veel van die flinke weeën gehad, dus achteraf zeg ik zeker dat ik een makkelijke bevalling heb gehad. Milan werd nagekeken, en ondertussen zei de verloskundige, nou het ziet er allemaal zo goed uit, je kunt over een paar uurtjes al naar huis. Oh heerlijk dacht ik, nou even wegen...... Oeps 4110 gram!! Zo wat een flinkerd zei ze, dus wat ik je net beloofde gaat al niet door, want kindjes die meer als 4 kilo wegen moeten een nachtje blijven i.v.m de bloedsuikerspiegel. Nou ja heel erg vond ik dat niet hoor, lekker even bijkomen en zo...... Alleen wel zielig steeds dat geprik in zijn hieltje!! Dit was mijn verhaal!!

Groetjes Nathalie